blad nr 1
1-1-2021
auteur . Lachesis
Column

Dramedoris

De wereld wordt altijd lichter en vrolijker als ik haar hoofd voor het raampje in de deur zie verschijnen. “Ha, daar ben ik weer juf”, zegt ze terwijl ze enigszins hijgend van het snelle lopen op een stoel achter de glazen wand plaatsneemt. “Ik heb heel veel te vertellen en” - ze bouwt een verwachtingsvolle pauze in - “ik heb ook nog een verrassing!” Kunnen we tussendoor ook nog wat rekensommen doen en zo, vraag ik grijnzend. “Ja hoor”, antwoordt ze vrolijk. “Maar eerst…” en dan volgt er een spraakwaterval aan belevenissen en een hele reeks aankondigingen van vreugdevolle gebeurtenissen. Zelden trof ik zo’n opgewekte en gemotiveerde leerling als Sehla. Helaas is haar vermogen tot leren omgekeerd evenredig aan haar inzet. Om die reden besloten we vorig jaar om haar door te verwijzen naar het speciaal onderwijs. Het kostte niet veel moeite haar geplaatst te krijgen. Vanaf het moment dat ze begreep wat er ging gebeuren daalde er een diepe somberte over haar neer. Weg van school? Weg van haar vriendinnen? Weg van de juf? Onbestaanbaar. Onbegrijpelijk. Regelmatig stond ze zomaar ineens voor mijn bureau. “Juf, mama zegt dat ik teveel aan het pikeren ben.” Pikeren? O wacht je bedoelt piekeren? “Ja, ja dat bedoel ik. Ik pieker steeds maar. Moet ik echt weg? Echt?” Er stond diepe wanhoop in haar ogen te lezen. Dus bleef ze op school. Met een eigen leerlijn. Vanwege haar motivatie en haar welbevinden. Nu ik tijdelijk bivakkeer in een kamertje en vanuit hier leerlingen begeleid, zie ik haar bijna elke dag. Ze is weer haar vrolijke zelf en wil harder werken dan ooit. Soms gooit ze uit zichzelf het programma om: “juf, vanmorgen hadden we het in de klas over de maanden van het jaar en toen ben ik de hele tijd bang geweest dat ik de beurt zou krijgen. Kunt u mij misschien helpen dan kan ik de juf verrassen?” Een andere keer wijst ze op sommen die in de klas tot moeilijkheden geleid hebben. “Wilt u het nog een keer uitleggen? Ik was het allemaal weer vergeten.” Het lastigst heeft ze het met de woordenschatlessen. Namen van keukengereedschap. Namen van exotische dieren. Als je zo jong al tussen twee talen ingevallen bent dan beklijft het allemaal maar moeizaam. Bij iedere les zie ik op haar voorhoofd de door mij gevreesde rimpel even verschijnen. “O jee. Nu moet ik de juf weer teleurstellen. Een dier met een buidel? O ja, O ja, ik weet het geloof ik… nee toch niet. Een woestijndier met één bult? Ehm… een dramedoris?” Maar ach, denk ik, als ze weer vrolijk het kamertje uitstuift, als je een hele kamer op kan lichten door alleen maar binnen te komen, dan heb je het allerbelangrijkste allang begrepen.

{streamer}
Moet ik echt weg? Er stond diepe wanhoop in haar ogen te lezen

Lachesis is leerkracht op een basisschool