- blad nr 1
- 1-1-2021
- auteur M. Lange
- Flashback
‘We hielden van hetzelfde boek’
“Er zijn docenten waar ik veel mee heb gelachen, maar er zijn er ook die me zijn bijgebleven om een andere reden. Mevrouw Joosten is er zo één. Zij gaf mij Engels in de vierde en vijfde klas van het atheneum in Zutphen, het Baudartius College, en zij wakkerde mijn liefde aan voor taal.
Met haar Britse bekaktheid kon ze iemand op zijn of haar plek zetten. Maar als je blijk gaf van verwondering over het Engels, dan ging zij er gretig op in en pikte ze je er uit. Na Nederlands en Turks is Engels door haar een stevige derde taal geworden.
Ik wist op de middelbare school al dat ik acteur wilde worden. Ik zat bij het schooltoneel, het Baudartius heeft er een rijke traditie in. Ik wist dat er een toneelschool was en dat je auditie kon doen. Bij mevrouw Joosten lazen we een gedicht van Shakespeare uit Hendrik VIII: The horse that hadn’t died, the horse that didn’t survive. Zo grappig. Het is me altijd bijgebleven.
Op een gegeven moment ontdekte ik dat we van hetzelfde boek hielden, The Lord of the Rings. Dat gaf mij een bijzonder gevoel. Plotseling stond ik op gelijke voet met een docent. Ik was nog maar een tiener, maar ik voelde me heel volwassen want ik deelde een liefhebberij met een docent. Na de les bleef ik soms plakken om even een praatje te maken over The Lord of the Rings. Het boek is veel lyrischer dan de film, vol gedichten en elfentaal, op een informele manier kon ik daarover met haar praten. Ze was heel benaderbaar. Ze had een zoon van mijn leeftijd toen, ik denk dat ze ongeveer veertig was, het was in de jaren negentig.
Na Zutphen ging ik naar de Toneelschool in Maastricht en daarna naar Amsterdam. Met geen enkele docent heb ik contact gehouden. Ik was echt weg. Wel komen sommige oud-docenten de laatste jaren naar mijn voorstellingen kijken. Dat is heel leuk.
De middelbare schooltijd was voor mij een vrolijke, onschuldige tijd. Ik was een lolbroek, geen lastige leerling. Ik was op mijn plek op de school. Mijn allerbeste vriend ken ik vanaf de brugklas, we wonen nu allebei in Amsterdam en onze kinderen spelen samen.
Op de toneelschool brak een andere tijd aan, Theo van Gogh werd vermoord, de spanningen in de samenleving namen toe. Ik leerde er nadenken over mezelf, mijn Turk-zijn en de betekenis daarvan voor mij. Op het Baudartius was ik de enige Turkse jongen in een klas met Jan Willems en Willemijns, maar daar was ik me toen nog niet zo van bewust.”
Regine Joosten (op de foto): “Ik heb Sadettin drie jaar in de klas gehad. Hij was Levendig, intelligent, nieuwsgierig en creatief. Hij was goed in mijn vak, maar zocht wel zijn grenzen op. Op een gegeven moment vond hij het belangrijker om in de naburige kroeg te zitten dan in de les. Maar dat deden ze allemaal, het heeft nooit tot een conflict met hem geleid. Het gedicht van Shakespeare komt me niet bekend voor. Dat is denk ik aan zijn creatieve brein ontsproten.”