blad nr 11
1-12-2020
auteur W. de Lange, de
Column

Apekool

Bij de cursus over onderpresterende leerlingen staat een foto van een bokkige jongen van vijftien, zestien. In een paar dagen tijd kan een docent leren hoe zij of hij deze naar seks, drugs, lol en rock en roll-snakkende stumper weer kan laten presteren. ‘Welke verschillende profielen van onderpresterende leerlingen zijn er’, vraagt de site ons af. Dat gaat de cursusleider vast in heel veel woorden uitleggen. Het gekke is dat alle onderpresteerders in precies zes stappen geholpen kunnen worden, het meisje waarvan de ouders net verongelukt zijn net zo goed als de lapzwans, die zo lang van zijn moeder te horen heeft gekregen dat hij geniaal is, dat hij zich niet meer kan voorstellen dat hij ergens moeite voor moet doen. Zes stappen, 350 euro cursusgeld en je bent er. Hoe de cursus dat voor elkaar krijgt, is niet helemaal duidelijk, want als je op ‘Programma’ klikt, komt er niks. Wel weet ik nu precies waar ik zou kunnen parkeren om de cursuslocatie te bereiken.
Dezelfde fabriek voor onderwijsheid levert cursussen over kinderen met adhd, hoogsensitiviteit, autisme en nog veel meer. Het hoogsensitieve kind wordt verbeeld door een treurig joch uit schat ik groep 3, roerender dan het zigeunerkind-met-traan. Ik klik de cursus ‘Dyscalculie’ aan, omdat ik wil weten hoe een dyscalculerend kind uit zijn ogen kijkt. Nou, niet. Hij heeft zijn handjes voor zijn gezicht geslagen, met zijn rug naar een bord vol sommen. Hij doet zijn ogen pas open als de cursist twee dagen meedoet, voor 155 euro. Bij twee of drie deelnemers van dezelfde school geldt een korting van 5 procent. Hoeveel korting is dat in euro’s?
Als je online meedoet aan een evenement over coachen in het onderwijs, krijg je korting op de inschrijfprijs, die ik zo gauw niet kan vinden. Een onbekende Bekende Nederlander leidt het evenement op de ‘welbekende luchtige en humoristische wijze’. ‘Wil jij je ook voorbereiden op de onderwijstoekomst’, vragen de organisatoren. Denk het niet.
‘Autonoom leren moet betekenisvol zijn voor een kind, anders heeft het geen zin. Traditionele scholen bepalen wat kinderen moeten leren, dat demotiveert. Wat ze leren is irrelevant, relevant is dat ze enthousiast leren. Dat motiveert.’ Is dit niet eigenlijk apekool? Ik word afgeleid door de herinnering aan een scène uit The Meaning of Life waarin John Cleese op ontzettend schoolse toon een klas vol verveelde jongens in schooluniform uitlegt en voordoet hoe seks werkt. Terwijl Cleese door-docerend op zijn vrouw ligt, lezen de jongens stiekem in voetbalblaadjes en kijken uit het raam.
Ik had nog willen vertellen over de cursussen ‘Groeigeluk’, maar daar is geen ruimte meer voor. Al deze dure beunhazerij en nog veel meer van dit soort is in één week tijd mijn inbox binnengedrongen. Ik wou dat onderwijs een voorwerp van aanhoudende zorg van de overheid was, in plaats van een privaat verdienmodel voor half-intellectuelen.