• blad nr 9
  • 1-10-2020
  • auteur L. Rötgers  
  • Column

 

Normaal

De introductie voor de nieuwe eerstejaars hoefde gelukkig niet online. Via een ingewikkelde constructie met gesplitste groepen en ingewikkelde looproutes door het gebouw (“Hey, nou zijn we weer bij die kale meneer”, hoorde ik iemand zeggen), lukte het ons om toch een soort van welkom te organiseren.
Ieder jaar verwonder ik mij er opnieuw over hoe jong de nieuwe studenten zijn. Ik word natuurlijk ook elk jaar ouder, dat zal er ook iets mee te maken hebben. Deze gedachte verdring ik snel. Het komt vast doordat ze aan het eind van het eerste schooljaar zo gegroeid zijn. Vaak niet alleen in de lengte en breedte, maar ook persoonlijk. Van scholier tot beginnend beroepsbeoefenaar. En dan is het contrast met de nieuwelingen na de zomervakantie weer extra groot.
Op mijn nieuwe school werk ik in de sector zorg & welzijn. Hoewel deze sector door dames is oververtegenwoordigd (zowel studenten als collega’s), tref ik in mijn nieuwe mentorgroep maar liefst vijf jongens, die toch allemaal wat timide zijn onder de aanwezigheid van zoveel vrouwelijk schoon. Gelukkig vinden ze elkaar snel in een door mij aangesticht gesprek over brommer- en motorrijden.
Als het informatieve gedeelte van de bijeenkomst begint, zegt niemand een woord en kijken ze allemaal aandachtig mijn kant op. Naarmate de tijd verstrijkt raakt iedereen meer vertrouwd met elkaars aanwezigheid, wordt er gekletst, gelachen en kijken de studenten af en toe op hun telefoon. “Tot hoe laat duurt dit eigenlijk”, vraagt iemand. Gelukkig, het blijken allemaal gewoon normale jongeren te zijn, die heus hun goede wil tonen tijdens een introductie, maar daarna toch echt graag naar huis, bijbaan, vriendje of spelcomputer willen.
Er is teleurstelling op de gezichten te lezen als ik het rooster laat zien, waaruit blijkt dat er weliswaar twee dagen per week praktijklessen op school zijn, maar er ook nog drie dagen vanaf thuis online onderwijs gevolgd moet worden. Deze teleurstelling vind ik eerlijk gezegd hoopgevend. Want deze generatie 2020, die soms slechts in de virtuele online werkelijkheid lijkt te leven en enkel communiceert via laptop, tablet of smartphone, blijkt toch echt behoefte te hebben aan persoonlijk contact. Gewoon lekker met z’n allen in een klaslokaal zitten, samen lachen, een les volgen, de leraar een rare pipo vinden en giechelen om een eekhoorn die buiten in de boom zit.
Er is dus hoop. De coronamaatregelen houden op een dag natuurlijk op te bestaan. Dan zitten we weer met z’n allen in een schoolgebouw, zoals nu op basisscholen en in het middelbaar onderwijs al het geval is. Terug naar het oude normaal. Dus weer fijn klagen over te weinig beschikbare lokalen, te veel lesuren en te weinig tijd om thuis koffie te drinken met je familie. Ik kan niet wachten…

Laurensz Rötgers is docent in het mbo

{streamer}
‘Ik wil terug naar fijn klagen over te weinig beschikbare
lokalen en te veel lesuren’

Dit bericht delen:

© 2024 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.