Deeltijd plus

Het is al even geleden dat mijn zonen luiers droegen en nachtvoedingen nodig hadden. Toch herinner ik mij die tijd nog heel goed. Het was de periode dat ik overstapte naar het onderwijs. Heel bewust kozen mijn man en ik ieder voor vier dagen werken, zodat onze jongens niet alle dagen naar de nauwelijks vindbare geschikte kinderopvang hoefden. Gelukkig deelde ik de zorg met hun vader, maar als ik terugdenk aan die tijd snap ik nauwelijks hoe ik het volgehouden heb. Op geen enkele manier waren wij als jonge ouders voorbereid op de hectische tijd die komen ging. Baby’s houden zich niet aan een cao, ze slapen niet als jij wilt slapen en op het moment dat je denkt dat je alles op orde hebt, worden ze ziek. Vaak moest mijn man thuisblijven. Immers, in het onderwijs kun je niet even een uurtje later komen of een dagje wisselen of vrij nemen. Er zijn dagen geweest dat ik, in overleg met mijn directeur, mijn zieke kind achterin de klas op de bank had liggen, omdat er geen invaller was. Groep 8 ontfermde zich die keren liefdevol over de kleine zieke met glaasjes water en Donald Duckjes. Als jonge ouder voel je je vaak schuldig. Op je werk omdat je niet fulltime beschikbaar bent. Naar je kinderen omdat je zo graag ruim de tijd voor ze wil hebben. En soms kan dat niet allebei. Nederland is een land waar in heel veel beroepen niet meer fulltime of meer wordt gewerkt. Dat is mooi. Maar Nederland liep nooit voorop in de kinderopvang of de vrouwenemancipatie. Fulltime werkende moeders moeten zich nog steeds verdedigen voor hun keuze. Een vader die een dag minder werkt wordt geprezen voor zijn ‘papadag’. Op dit moment laat het ministerie van Onderwijs onderzoek doen naar de redenen waarom zoveel mensen in het onderwijs deeltijd werken. Werkte iedereen fulltime, dan was immers het lerarentekort kleiner dan nu. Voor dit nummer deed het Onderwijsblad alvast zijn eigen onderzoek. Persoonlijk baseer ik me ook op mijn hart en eigen verleden. Fulltime werken in het onderwijs is gewoon zwaar. Ik had die vijfde dag nodig om thuis een beetje flexibel te kunnen zijn, maar ook om na te kunnen denken over mijn leerlingen, of net even iets extra’s te doen, los van de lessen. De burn-outcijfers in het onderwijs zijn al jaren schrikbarend. De politiek wil ons aanpraten dat fulltime werken de oplossing is, in plaats van extra investeringen. Waardeer het onderwijs en de mensen die er werken. Respecteer de keuzes die mensen thuis maken om de zorg te verdelen en om het vak dat hun passie is vol te houden. Een overheid die dat faciliteert en waardeert, daar hebben we wat aan.