blad nr 11
1-12-2019
auteur L. Verheggen
Column

Afscheid

Elke letter die ik hier nu tik voelt raar. Bijna altijd schreef ik over wat er speelde, wat er ging gebeuren, en nu schrijf ik over mijn eigen afscheid. Dit is mijn laatste column voor jullie. Dat is helemaal niet fijn. Ik vond het heerlijk bij de AOb, werken is zoveel meer dan alleen maar werk. Je leert elkaar kennen, je deelt lief en ook vaak leed met elkaar. Van sommige mensen zou je willen dat ze naast je woonden zodat je ze elke dag nog even kon zien. Natuurlijk spreek je af elkaar te blijven bellen en op te zoeken, maar hetzelfde zal het niet meer zijn.
In 1980 stak ik mijn hand op bij de eerste vergadering van een onderwijsvakbond die ik ooit bezocht, ik was net klaar met mijn opleiding en stond vers voor de klas in de Kinkerbuurt in Amsterdam. De Maarten Luther Kingschool, combinatieklas 5/6. Op mijn derde werkdag liep ik vol wanhoop naar mijn begeleider. “Ik leer dit nooit!” De begeleider kwam in de klas, leerde mij lesgeven met meer geduld en minder hoge verwachtingen om meer te bereiken. Ik heb daar een wereldtijd gehad, en alles wat ik als voorzitter later wilde bereiken kwam uit de ervaringen van die tijd. Ik wist dat een directeur altijd voor zijn mensen moest gaan staan. Ik heb gevoeld dat je altijd op je collega’s moet kunnen rekenen als het even mis gaat. Ik heb gezien dat kinderen met een beperking prima in een klas kunnen meedoen, mits er goede ondersteuning is. Ik weet dat investeren in onderwijs investeren in onze toekomst is. Elk kind verdient onze aandacht.
Dat zijn waarden die altijd hetzelfde blijven, maar de omstandigheden waarin we ons werk moeten doen zijn veranderd. Ik was in 1980 heel blij dat ik een baan had gevonden, onder net afgestudeerden was toen veel werkloosheid. Mijn generatie begint met pensioen te gaan en nu is het lerarentekort een steeds groter wordend probleem. Daarvoor heb ik de laatste jaren zo hard als ik kon op de poorten van het ministerie geschopt. Anderen gaan dit nu van me overnemen, ik wens ze daar alle sterkte en kracht bij die daar voor nodig is. In gedachte blijf ik jullie steunen maar Ik moet nog zien wat ik nu ga doen. Ach, ik bedenk wel iets, maar voor nu geldt, dapper voorwaarts.