- blad nr 11
- 1-12-2019
- auteur M. Lange
- Geld telt
‘Wat we hebben, geven we uit’
Huishoudboekje
Netto maandinkomsten
Salaris Irheen € 2735
Salaris Christian € 1700
Totaal € 4435
Vaste gezamenlijke maandlasten
Hypotheek € 800
Water, elektriciteit en gas € 146
Internet en tv € 62
Kinderdagverblijf € 450
Zorgverzekering € 310
VVE € 104
Green wheels € 50
Vaste maandlasten Irheen
Telefoon € 31
Theater, concert, film € 60
Koffie en bier in café, broodjes op werk € 200
Boodschappen € 400
Laatste grote uitgave:
388 euro voor een vliegretour naar Lissabon om een vriendin op te zoeken
{klokjes}
6.45
De wekker gaat. Irheen checkt haar e-mail, Christian doet zijn yoga-oefeningen. Om 7.45 ontbijten ze met het gezin.
8.15
Christian brengt Doris op de fiets naar de kinderopvang en Irheen fietst in dertig minuten naar haar school.
13.00
Op school luncht Irheen achter de computer of tijdens een overleg. Meestal koopt ze een belegd broodje op school.
17.30
Irheen fietst naar de kinderopvang om Doris op te halen. Om de beurt wordt er gekookt, als het lukt voor twee dagen. Om 18.30 staat het eten op tafel.
19.45
Doris gaat naar bed. Maandagavond springt Irheen op de racefiets of loopt hard in het park. Christian fietst of rent de dag erna. Woensdagavond komt Irheens broer eten en op donderdag gaan ze vaak naar een film, het theater of een concert.
23.00
Bedtijd
Irheen: “We doen allebei niet zo moeilijk over geld. Geld mag rollen, het hoeft niet vast te staan op de bank, dat is zonde. Wat we hebben, geven we uit. Wel zetten we wat opzij voor een mooie reis die we ooit met z’n drieën willen gaan maken. We verdienen genoeg om alles te kunnen doen wat we willen doen. Ik heb ook wel eens minder verdiend, in een slecht jaar als zzp’er, of toen ik student was, maar ook toen kwam ik uit met mijn geld. Ik vind het helemaal niet erg om minder uit te geven als er minder is. Christian is net zo. Om de nieuwste tv of nieuwe meubels geven we niet. Ons geld gaat op aan reisjes, terrassen en boodschappen.”
Oostenrijk
“Christians familie woont in Oostenrijk en zo’n drie keer per jaar zoeken we zijn ouders op, meestal met het vliegtuig. Mijn broer woont op Ibiza, ook daar vliegen we minimaal één, soms twee keer per jaar naartoe. Dat zijn al behoorlijke bedragen. Het eerste jaar dat Christian en ik elkaar kenden, we ontmoetten elkaar op Mallorca waar hij werkte als fietsleider, vloog ik wel elf keer op en neer om hem te zien. Dat kostte nog meer geld. In die tijd ging ook nog veel meer geld op aan de barrekening. In dat opzicht leven we, nu we een gezin hebben, meer gestructureerd en geven we ons geld ook meer gestructureerd uit. Alhoewel we dus nog steeds best veel tripjes maken. Met mijn oude rugbyteam ga ik elk jaar een weekend naar het buitenland en ik reis naar Londen en Italië om vrienden te zien. En binnenkort vlieg ik naar Lissabon om een vriendin op te zoeken. Over dit soort uitgaven denken we trouwens nooit lang na, het past allemaal in ons budget. Christian gaat met vrienden naar een voetbalwedstrijd in Engeland of de TT in Assen. Omdat ik in het onderwijs werk, moet ik wel altijd in de dure periode reizen.
Ik verdien iets meer dan Christian, de hypotheek en het kinderdagverblijf gaan van mijn rekening. Christian stort elke maand driehonderd euro op mijn rekening en soms maakt hij nog 250 euro extra over. We doen allebei ongeveer even vaak boodschappen. Meestal koop ik de kleren voor Doris en cadeautjes voor vrienden, en soms ook nieuwe kleren voor Chris. Ik koop niet het goedkoopste, maar iets waarvan ik denk dat het lang meegaat. Dat we allebei een aparte rekening hebben, is geen principekwestie, het is meer luiigheid, omdat het zo ook goed gaat. Maar we doen het wel echt samen, uiteindelijk komt alles van die berg die we samen verdienen, als iemand omhoog zit, vullen we elkaar aan.
Biologisch
“Bijna elke avond koken we, maar één keer in de week bestellen of halen we eten. In het weekend gaan we iets leuks doen en drinken we koffie, appelsap en bier buiten de deur, ook lunchen of eten we wat. De boodschappen zijn voor een groot deel biologisch, we eten geen vlees, maar extra groenten of vis is net zo duur. Eén keer per twee maanden ga ik met vriendinnen echt goed uiteten. Met Doris doen we eerder een pizza om de hoek. Dat we zoveel geld uitgeven aan consumpties buiten de deur hoort bij ons stadse leven, denk ik. Er is altijd wel ergens iets te doen.
We zijn allebei fanatieke racefietsers. Omdat Christian fietsenmaker is, onderhoudt hij mijn fiets. Dat scheelt een hoop geld. Ik had al lang een nieuwe racefiets willen kopen, ik heb er zelfs geld van mijn opa voor gekregen dat ik apart heb gezet, maar het is er nog niet van gekomen. Dat komt, denk ik, omdat Christian mijn racefiets zo goed bijhoudt. Nieuwe banden, nieuwe ketting of derailleur, de materiaalkosten betaalt hij.”
Haarborstel
“Ik ben opgegroeid met het idee dat er genoeg geld is in de wereld, alleen dat het verkeerd verdeeld is. Als je wilt gaan uiteten, moet je dat niet laten, zei mijn vader altijd, zelfs als je even krap zit. Maar als je iemand kunt helpen, ook in financiële zin, moet je dat evenmin laten. Christian en ik zitten daarin op één lijn. Trouwens, de raarste grote uitgave die ik ooit heb gedaan, is volgens Christian een haarborstel van 200 euro. Daar snapte hij niks van. Het is misschien ook veel geld, maar zo’n borstel gaat een leven lang mee en breekt je haar niet. Soms doe ik dus dit soort aankopen. Maar daar heeft hij mij wel flink mee gepest.”