blad nr 11
1-12-2019
auteur R. Sikkes
Commentaar

De onrust blijft

Opeens kwam er 460 miljoen, op die vrijdag 1 november. Nadat minister Arie Slob maandenlang had gezegd dat er niet meer geld was. Waarom toch? Vanwaar die halsstarrigheid en op het allerlaatste moment iets toegeven. Nou, iets, 460 miljoen is niet niks. Maar omdat het incidenteel geld was, een eenmalig bedrag, is het zeker niet genoeg.
Dat zit hem niet alleen in die incidentele impuls, maar ook in de houding van dit kabinet. Sinds de start van deze kabinetsperiode ontbreekt een duidelijk signaal dat Rutte III de noden van het onderwijs serieus neemt. Het negeren van de ernst van het lerarentekort, het negeren van de hoge werkdruk. Wat ontbreekt is een langetermijnperspectief, stappen voorwaarts voor de langere tijd.
In 2007 deed het rapport Leerkracht! van Rinnooy Kan en het daaropvolgende convenant met Plasterk dat wel. Dat bracht perspectief en zelfs enthousiasme. Rinnooy Kan verbond meerdere vraagstukken met elkaar. De kwaliteit van onderwijs, professionalisering en ja, ook het salaris. Precies dat is waarom het onderwijs nu al negen keer staakte, regionaal en landelijk. We maken ons zorgen om de kwaliteit van het onderwijs. Om de kansen van leerlingen. Die twee staan zwaar onder druk.
De signalen over de nieuwe Pisa-cijfers over de schoolprestaties in Nederland stemmen niet erg hoopvol, zoals te lezen valt op pagina 52. De Onderwijsinspectie waarschuwde daar in april ook voor. Het lerarentekort tast de kwaliteit aan en verhoogt de ongelijkheid, was de centrale boodschap van De staat van het onderwijs. Acties blijven daarom nodig in de aanloop naar de verkiezingen. Het is misschien nog wat vroeg om voorspellingen te doen, maar volgens mij wordt 2020 een onrustig onderwijsjaar.