blad nr 9
1-10-2019
auteur L. Rötgers
Column

Geamputeerd

Bij de onderwijsinstelling waar ik werk, zijn zo´n vierduizend mensen in dienst. Dientengevolge hangt je identiteit als medewerker in hoge mate af van computersystemen. Als je ergens net bent begonnen, dan levert dat meestal wat opstartmoeilijkheden op. Geen medewerkerspas betekent niet kunnen printen en geen koffie kunnen halen, nogal essentiële factoren in docentenbestaan. Ik besloot eens met de helpdesk te bellen waar mijn pasje bleef. ‘Je bent onvindbaar’, sprak de medewerkster met een licht verwijt in haar stem.
De oorzaak van mijn onvindbaarheid bleek mijn Duitse achternaam te zijn. De correcte spelling met puntjes op de ‘o’ loopt meestal in de soep. Vooral computersystemen slaan op tilt van de 'o-umlaut'. Mijn naam opzoeken in een computersysteem blijkt dan bijzonder lastig, want er zijn vele varianten denkbaar. Rotgers is een mogelijkheid, maar ook Rutgers of (de Duitse oplossing voor toetsenbordmalheur) Roetgers, al vind ik dat op z’n Nederlands uitgesproken meer een naam voor een schoorsteenveger.
De naam opzoeken is één ding, maar soms moet die naam ook worden afgedrukt. En dat is op de een of andere manier nog ingewikkelder. Zo moest ik vroeger in het tekstverwerkingsprogramma op de Philips Yes van mijn vader de backslash (deze dus: \) intypen op de plaats van de 'ö'. Dan rolde er een 'ö' uit de matrixprinter. Wonder der techniek. Ik was op het beeldscherm dus Laurensz R\tgers. Daar raak je toch aan gewend. Sterker nog, ik was wel gehecht aan mijn backslash.
Je zou zeggen dat na 35 jaar computerinnovatie een dergelijke digitale hobbel toch is verholpen, maar niets bleek minder waar. Vandaag ontving ik namelijk de bewuste medewerkerspas, met de welluidende achternaam 'R?rs'. De computer was blijkbaar zo in de war geraakt dat gemakshalve mijn halve achternaam is geamputeerd.
Verdwaasd dool ik sindsdien door leegstaande lokalen.