- blad nr 8
- 1-9-2019
- auteur L. Verheggen
- Column
Alles moet opgelost
Buiten het onderwijs geven, probeer je ook een steun en toeverlaat te zijn voor de kinderen en ze zo goed mogelijk bij te staan. Laatst viel mijn oog op de facebookpagina van juf Britt. Vol trots liet ze een briefje van één van haar pupillen zien. De juf werd bedankt omdat ze de kinderen aanspoorde om te denken in oplossingen, in plaats van in problemen. Terecht dat je daar trots op bent.
Als leerkracht ga je graag voor je leerlingen door het vuur, maar niet alles kan in een klas van soms meer dan dertig kinderen. En toch is dat wel iets wat steeds weer terugkomt. Is er een maatschappelijk probleem? Leg het bij het onderwijs en de leerkrachten, die lossen het wel op. Maatschappelijke organisaties ontwikkelen lespakketten over hoe je niet te veel zon krijgt, hoe je verstandig met geld omgaat of met water en hoe je gezond eten. Allemaal lovenswaardige onderwerpen om te bespreken, maar als we dit als onderwijspersoneel allemaal moeten doen, houden we echt geen tijd over om gewoon les te geven.
Echt stuitend vond ik laatst de opmerking op Radio1 van Rutger Hageraats van het Nederlands Jeugdinstituut. Hij maakt zich zorgen over het groeiende aantal kinderen dat bij jeugdzorg aanklopt. Ook hier is het onderwijs weer de oplossing voor alle problemen. Kinderen zouden te snel doorverwezen worden naar jeugdzorg, terwijl ‘een goed gesprek met ouders en de leerkracht’ vaak heus wel voldoende is.
Alsof leerkrachten dat niet doen. Een kind wat extra hulp nodig heeft, moet geholpen worden. Het piept en het kraakt in de jeugdzorg, te weinig middelen en te weinig mensen. Om dan alle problemen maar weer bij het onderwijs te leggen, is buitengewoon onverstandig. Want ook in het onderwijs piept en kraakt het. Ook daar zijn te weinig collega’s en de klassen te groot. Laat de politiek investeren in onze kinderen, allemaal. Zodat alle kinderen met of zonder kleine of grote problemen de kansen krijgen die ze verdienen.