Verbaal ongeluk

Wie van mening is dat Frankrijk in het hoogseizoen overspoeld wordt door Nederlanders, moet eens in de Charente gaan kijken. Daar is namelijk totaal niets te doen en dientengevolge is er ook geen enkele vorm van toerisme te bekennen. Wij (twee leraren, een baby en twee bejaarde honden) sleten onze tijd afgelopen zomervakantie daar dan ook met rondwandelen in de omgeving. In het dorpje bij de camping was behalve veel leegstand ook een kloek formaat schoolgebouw te bekennen. Vrolijke, slechte kindertekeningen achter het raam verrieden dat het gebouw nog altijd in gebruik is. Op vakantie is er, zeker als je een zwaarmoedige natuur hebt, tijd te over voor herinneringen. De kindertekeningen achter het raam namen mij mee terug naar het jaar 1993. Ik ben acht en zit in groep 5 van basisschool de Baarzen in het Brabantse Vught. De leerkracht van dienst is meneer Bertens, een bijzonder vriendelijke, in mijn kinderogen stokoude man, die bij nader inzien hooguit 55 moet zijn geweest. In tekenen ben ik nooit goed geweest. Het voordeel van volwassen zijn is dat je dan gewoon lekker niet tekent, maar als kind zonder tekentalent ben je natuurlijk mooi de sigaar. Op een dag zaten we met de hele klas te tekenen. De opdracht was een zelfportret. Ik deed geweldig mijn best, maar helaas bleef het gewenste resultaat uit, zodat ik op z’n zachtst gezegd niet erg op mijzelf leek, hetgeen tot enige hilariteit bij mijn klasgenoten leidde. Meneer Bertens kwam eens kijken wat er zo grappig was en sprak, na een blik op mijn tekening, de onsterfelijke zin: Doe je dat expres? Ik besloot daarop te gaan huilen, nogal gegriefd door zijn suggestieve vraag, waarin zoveel onterecht wantrouwen lag opgesloten. Meneer Bertens schrok er enorm van. De rest van het schooljaar was hij erg vriendelijk tegen mij, misschien bang om weer wat verkeerds te zeggen. Als beginnend docent had ik een soortgelijke ervaring door zonder na te denken ‘Poe, jij bent zwaar’ tegen een stevig uitgevallen puberjongen te zeggen, die ik bij wijze van grap met stoel en al probeerde te verplaatsen. Zelf ook niet de slankste probeerde ik mij er nog met aangezette zelfspot uit te lullen, maar het was stuk en het duurde lang voordat het vertrouwen was hersteld. Ook een verbaal ongeluk zit in een klein hoekje. Ik neem mijzelf plechtig voor het komende schooljaar zorgvuldig te blijven formuleren.