blad nr 1
12-1-2002
auteur . Lachesis
Column

Ondoorgrondelijk

De instanties en bureaucratische lagen die deze school aansturen, hebben in hun ondoorgrondelijke wijsheid pas in 2002 nieuwe verwarmingsketels begroot. Helaas weigeren onze stokoude ketels aan deze plannen mee te werken. Ze zijn al een tijdje op sterven na dood. Soms ontsnapt hun nog een laatste ademstoot en stijgt de temperatuur in de lokalen in korte tijd naar tropische waarden. Maar even later is het al weer even Siberisch koud als daarvoor. Daar worden wij ziek van. Nimmer meldden leerlingen zich zo vaak ziek tijdens de les als in het afgelopen half jaar. Met rode wangetjes, een hand tegen het hoofd en een gekwelde blik in de ogen vraagt de een na de ander of hij misschien naar huis mag. Zelf beschik ik inmiddels over een vervelend hoestje en een chronisch schorre stem. Wij klagen, mopperen, bellen, ontbieden dan ook dat het een lust heeft. Al dit tumult mag niet helpen. Alle monteurs in de wijde omtrek hebben een grondige hekel ontwikkeld aan de gang naar deze school. Als wij minder zouden zeuren, dan hoefden zij niet zo vaak te komen. Er valt immers toch niets meer aan die ketels te repareren.
In een deel van onze school stinkt het ook heel erg. De riolering is daar stuk. Ook dit wordt niet gemaakt - zelfs niet provisorisch - omdat de begroting dat niet toelaat en er eerst uitgebreide offertes opgemaakt moeten worden. Wij moeten dus geduld oefenen. Geduld dat we niet hebben. Wie daaruit de conclusie trekt dat de verantwoordelijke instanties niets gelegen is aan het welbevinden van het personeel en de aan hen toevertrouwde leerlingen heeft het echter mis. Zo weinig als het ze aan de top kan schelen dat we het koud hebben, zo veel kan het ze schelen dat ons een ernstig ongeluk met vuur overkomt. We hadden de kerstbomen al twee dagen in de klas staan toen er een verordening afkwam ten aanzien van de stoffering en versiering voor alle publieksvriendelijke ruimten. Op de vraag waarom deze oekaze ons zo laat bereikte, werd natuurlijk de verantwoordelijkheid elders gelegd. Bij TNO in dit geval. Er branden per jaar talloze scholen af. Bij mijn weten is dit echter nog nooit overdag en onder schooltijd gebeurd. Toch weerhoudt dit feit de brandweer van deze gemeente niet om ons met onmiddellijke ingang rigide beperkingen op te leggen: Kerstbomen zonder kluit, licht dan wel zwaar tweezijdig geïmpregneerd, zijn niet toegestaan aangezien ze in brandvoortplantingsklasse vijf vallen. Het staat er alsof ze bij de brandweer zelf nogal van deze klasse geschrokken zijn maar persoonlijk zegt zo'n nummer mij niets. Op een schaal van wat? Tien? Twintig?
De volgende richtlijn: Alle stoffering en versieringen moet ten minste voldoen aan brandvoortplantingsklasse twee. Het zou handig zijn geweest als ze er bij hadden gezet hoe je in vredesnaam aan zulke informatie over stoffering en versiering moet komen. Stoffering en versieringen aan het plafond moeten ten minste op een hoogte van 2,50 m vanaf de vloer gemeten zijn opgehangen. Dit lijkt me de meest ingrijpende richtlijn. Het betekent eigenlijk dat je het in vervolg zonder gordijnen moet stellen. Kaarsen moeten op stabiele, degelijke, niet gemakkelijk ontvlambaar standaards zijn vastgezet. Daarnaast vrijhouden van brandbare goederen. Het verbaast mij dat men uitgerekend de kaarsen niet verbiedt. Dit lijkt me toch de enige echte oorzaak van een stevige brand. De meeste jongetjes kunnen er geen tel van afblijven. Ze zijn geweldig gefascineerd door vuur. Vingers door het vlammetje. Stiekem het kaarsje van de buurvrouw uitblazen. "O gut, je kaars is uit. Zal ik 'm weer even aandoen?" Gezellig druppen met het kaarsvet. Zwaaien met het kaarsje tijdens een knus kerstlied. Maar nee, kaarsen hoeven alleen maar stabiel te staan. De hoed van zo'n stabiele want lekker dikke sneeuwpopkaars vatte echter onlangs op spectaculaire wijze vlam tijdens het voorlezen.

Ik ben er van overtuigd dat de brandweer en met hen de diverse colleges van B&W in den lande in het geheel niet geïnteresseerd zijn in de uitvoerbaarheid van hun richtlijnen. Zij willen alleen niet verantwoordelijk gesteld worden als er iets mis gaat. Daarom schaffen zij anderhalve week voor de kerstvakantie het hele kerstfeest af. Het is bestuurlijke willekeur. Je mag het rustig veel te koud hebben in die scholen, het mag er stinken, stoffig zijn, er verveloos uitzien. Maar als er elders in Nederland een vreselijke ramp gebeurt, dan schudt men een jaar later en op het laatste moment nog wat onuitvoerbare decreten uit de mouw.
In de meterkast van de school werd niet zo lang geleden een aantal veranderingen aangebracht. Kort daarna begon het te spoken in de school. Sommige lampen wilden nooit meer aan, andere wilden nooit meer uit. Er kwam een monteur kijken maar die weet de oorzaak aan een ondeugdelijk koffiezetapparaat. Wij brachten het apparaat weg maar er bleek niets mee aan de hand. Een volgende monteur maakte zijn opwachting. Die opende de meterkast, keek verbaasd, pakte zijn mobiel en belde met zijn baas: "Ja, met Kees. Zeg, die stoppenkast hier is heel erg warm en hij maakt ook een knetterend geluid. Dat kan toch niet goed zijn? Wat zeg je? Ja, dat kan wel zijn dat het niet kan maar het is wel zo. Geloof je me soms niet? Hier luister dan." De monteur hield zijn mobiele telefoon voor de stoppenkast. "Hoor je het? O, zit je koffie te drinken. Zal ik dan straks nog eens bellen?" En zo werden wij geacht een kaal kerstfeest te vieren met een levensgevaarlijke meterkast.