blad nr 2
1-2-2019
auteur L. Rötgers
Column

Gezichtsverlies

Het is maandagochtend kwart over acht en ik zit in de auto. “Hoi met Petra van Autobedrijf Klop”, klinkt het krakerig door mijn budget-carkit. “Hoe gaat het met Nezmir? Is ‘ie alweer beter?”
Direct zit ik met een loyaliteitskwestie. Want Nezmir is helemaal niet ziek. Sterker nog, hij komt gewoon iedere dag op school. Maar hij blijkt al ruim een maand niet naar stage te zijn geweest. Ziek.
Nezmir is niet gemakkelijk. Vooral niet voor zichzelf. Hij heeft een keur aan aandoeningen in het autistisch spectrum, woont begeleid, is 24 en zit in het eerste jaar mbo-3. Nezmir heeft ook een groot talent: sleutelen aan Volkswagens. We proberen dit talent met vereende krachten om te zetten in een arbeidscontract en een diploma.
Om vijf over negen staat Nezmir, wat slaperig en ongestreken als altijd, voor me. Zijn roestige, maar wel zwaar opgevoerde Golf staat nahijgend op het parkeerterrein. “En hoe voel je je vandaag”, vraag ik link. Hij kijkt me niet-begrijpend, maar ook enigszins angstig aan. Ik nodig hem uit in ons spreekkamertje en leg hem de kwestie voor. Langzaam wordt hij rood.
Dan komt het hoge woord eruit. Nezmir heeft onlangs een iets te enthousiast stoplicht-sprintje getrokken in het centrum van de stad. Tegen een andere VW. “Wel gewonnen hoor meneer”, glundert hij trots. De andere VW bleek echter een ‘woutenauto’ te zijn. De politie dus, die hem uiteraard onmiddellijk zijn rijbewijs afnam. “En daarom kan ik dus niet naar stage”, verklaart hij tot slot. “Logisch toch?”
Hoewel ik het natuurlijk vervelend voor hem vind en ook wel om het verhaal kan lachen, heb ik toch nog een paar vragen. “Rijdt er geen bus naar je stage?” en “Hoezo kom je dan wel met de auto naar school?”
Ook op deze vragen heeft Nezmir een aantal voor hem volstrekt logische verklaringen. Met de bus kan hij niet, in verband met zijn autistische aandoening en hij komt niet zelf met de auto naar school. Zijn vriendin rijdt hem, tot de poort. Het laatste stukje rijdt hij dan zelf, in verband met het gezichtsverlies. “Bovendien is dat geen openbare weg, dus dat mag.”
Soms ben ik niet opgewassen tegen zoveel jeugdige bravoure. Ik spreek met hem af dat hij vanaf maandag toch gewoon met de bus naar stage gaat en dat hij nu zelf gaat bellen met Petra. “Komt goed meneer!”
Het komt daadwerkelijk goed. Na een dure verkeersgedragscursus krijgt Nezmir zijn rijbewijs terug en kort daarop biedt de plaatselijke VW-garage hem een arbeidscontract aan. Nezmir gaat nu de bbl-variant van de opleiding volgen. VW’s benadert hij voortaan met enige argwaan.