- blad nr 1
- 1-1-2019
- auteur W. de Lange, de
- Column
Hotel
Vanaf ons dakterras zijn de vorderingen in de bouw van ‘het grootste hotel van de Benelux’ goed te volgen. Het wordt vast een soort van indrukwekkend. Maar heeft iemand ons ooit gevraagd of we in een soort van Hongkong/Dubai/Tokio willen wonen en werken? Hoe blij wordt deze stad nog van 650 hotelkamers extra, van honderden rolkoffertjes per dag erbij? Geef onze leerlingen een trapveldje. En geef, als je toch bezig bent, deze koksleerlingen een echte moestuin in plaats van één vierkante meter Albert Heijn-potjes.
Het buurtje rondom de school is in vier jaar tijd tot de laatste centimeter volgebouwd. De leerlingen kunnen op het dakterras niet alleen de bouw van het monster volgen, ze kunnen op vijftien meter afstand bijhouden welke film de buurman in zijn nieuwe, dure flatje op heeft staan, soms met hectisch bewegende vleesroze vlakken, waarvan ik door voortschrijdend oogverval niet kan vaststellen of ze wel kosjer zijn.
Iedereen zit bovenop elkaar. We kunnen daarom de buurt niet ook nog eens opzadelen met pauzerende onderbouwleerlingen op straat. Dat geeft herrie, kauwgum, blikjes en chipszakken. Dan krijgen we klachten. En daarom zitten de leerlingen opgesloten in het gebouw, met een vriendelijke luchtplaats van pakweg 250 vierkante meter op het dak als troostprijs. Op de hoge borstwering zitten scherpe puntjes.
We hebben een dakterras. Daarop kan een beetje achter elkaar aan worden gerend, geflirt, gevochten, gedanst, muziek geluisterd, op en om picknicktafels gehangen. Het is er zelden heel druk. Misschien omdat alles zich direct onder het wakend oog van surveillerende docenten voltrekt.
Met de kinderen die er wel zijn, is het vaak gezellig, ontspannen, beter dan in de echoënde gangen en de kleine kantine. Maar waar is het rijk der vrijheid? Hebben kinderen en pubers in pauzes geen recht op momenten zonder toezicht? Op een fluistergesprek in een stil hoekje? Op gefoezel in het struikgewas?
Onze benepen situatie is natuurlijk gewoon. We zijn een stadsschool. Maar eigenlijk is het gek dat de leerlingen niet allemaal overkokende adhd hebben. Vijf tot acht uur ononderbroken opgesloten in een schoolgebouw. Dat we dat gewoon vinden, is absurd. De krapte is het gevolg van politieke en bestuurlijke besluiten. Waarin de belangen van onze leerlingen geen factor van enig gewicht zijn. Dat mallotige hotel zet daar een vet uitroepteken achter.