blad nr 1
1-1-2019
auteur L. Rötgers
Column

Brommeragenda

‘Meneer, ik ben er vrijdag niet, want mijn brommer gekeurt worden.’ Deze verheffende mededeling ontvang ik van Rick, via Whatsapp. Ik lees de zin twee keer. Rick leeft nogal voor zijn brommer. Hij crost ermee in het weekend op modderige terreintjes in de Achterhoek. Vorig jaar heeft hij een aantal weken geen stage kunnen lopen omdat hij van zijn brommer was gevallen en daarbij een aantal ledematen gekneusd of gebroken had.
Op zich draag ik crossbrommers een warm hart toe. Jongens die in het weekend met plezier sleutelen, doen dit meestal ook doordeweeks. En dat is reuze handig als je leert voor automonteur. Bij mijn praktijkopleiding sleutelen we graag aan ‘echte’ voertuigen. Studenten zijn gemotiveerder wanneer ze aan iets werken dat weer gaat rondrijden, dan wanneer ze aan simulatiemodellen moeten klussen. Derhalve fungeert de brommer van Rick ook weleens als ‘levende opdracht’. Wanneer er een motorblok uiteen gebouwd moet worden bijvoorbeeld. En aangezien Rick altijd vol gas rijdt, moet dat bij zijn brommer regelmatig.
Helaas voorziet ons leerlingvolgsysteem niet in een rubriek ‘brommergerelateerd verzuim’ en vergt het wat rekenwerk om erachter te komen dat Rick in het afgelopen jaar ongeveer 15 procent van de onderwijstijd heeft verzuimd ten gevolge van crosswedstrijden, reparaties, keuringen, rijbewijzen, rijproeven en defecten aan technische onderdelen of ledematen.
We moeten maar eens praten. ‘Kom na stage even langs op school, dan kunnen we het even bespreken,’ app ik terug. Ik krijg een duimpje als antwoord. Zoals zoveel van mijn studenten communiceert Rick nogal vierkant. Daarvan heb ik inmiddels geleerd dat verzoeken het beste op een mededelende toon kunnen worden geplaatst.
Ik neem mij voor dat ik in het komende gesprek Rick zal wijzen op de consequenties van zoveel verzuim (geen diploma), begrip zal tonen voor zijn neiging om van zijn liefhebberij prioriteit één te maken (zelf ook ooit jong geweest) en zijn brommeragenda naast zijn schoolagenda te leggen en zo te bekijken wanneer hij zijn hobby kan onderbreken voor enkele schoolactiviteiten.
De stage duurt tot vijf uur. Het is een kwartiertje rijden naar school, dus verwacht ik hem, gezien zijn rijstijl, uiterlijk om tien over vijf. Als er om half zes nog niemand te zien is en ook geen geruststellend angstaanjagend geknetter in de verte te horen is, besluit ik toch maar even op te bellen. Hij neemt niet op.
Enigszins gefrustreerd begin ik aan een boos whatsappbericht. Terwijl ik typ, ontvang ik een foto. Daarop zie ik het enthousiaste hoofd van Rick, in de stromende regen naast zijn brommer gezeten, die inmiddels grotendeels is gedemonteerd. ‘Klein probleempje meneer, ik ben er zo!’ luidt het onderschrift. Inderdaad staat hij korte tijd later met een perfect lopende brommer voor het lokaal. Ik denk dat ik hem maar adviseer om Wegenwacht te worden.