blad nr 1
12-1-2002
auteur . Overige
Column

Van de Camp

2002: crisis in het voortgezet onderwijs! Wanneer je in de rustige periode tussen kerst en Oud en Nieuw de kranten nog eens naleest, zie je dat het met het voortgezet onderwijs allerbelabberdst gaat. Zo lijkt het althans op het eerste gezicht.
De basisvorming is definitief mislukt. Een zelfde lot lijkt het studiehuis, althans de profielenstructuur, te zijn beschoren. En in Trouw van maandag 31 december stond een staatje over het te verwachten lerarentekort in het voortgezet onderwijs waar je het ook Spaans benauwd van krijgt. Over de invoering van het vmbo en de daarmee samenhangende zorgstructuur kom ik overigens geen paniekberichten tegen. Gelukkig maar, is er ten minste één lichtpuntje.
Moet je als lid van Harer Majesteits meest loyale oppositie nu gelukkig worden van deze berichten? Neen. Het gaat hier immers om veel grotere belangen dan partijpolitieke. En ik weet uit eigen ervaring en gesprekken dat de situatie in de scholen toch wel iets beter is dan de kranten ons willen doen geloven. Er zijn problemen, maar welke sector kent die niet? Er is veel inzet en veel personeel wil gewoon de tijd krijgen om het geheel tot een goed einde te brengen.
De basisvorming mag dan onvoldoende tegemoetkomen aan de diversiteit in leerlingen, het is geen schoolsoort en de onderwijsmethoden en leermiddelen in het voortgezet onderwijs zijn er sterk door gemoderniseerd. Overladenheid, maar dan aan werkstukken, kenmerkt ook de tweede fase. Deelvakken vreemde talen blijken niet te werken en als de universiteiten de profielen niet zo gemakkelijk hadden afgezworen was ook in deze sector sprake van een noodzakelijke modernisering die de huidige vluchtige leerling meer uitdaagt dan het enkel frontaal lesgeven.
In onze samenleving zijn onderwijsvernieuwingen complex, vergen tijd en als we die noodzakelijke invoeringstijd niet nemen, zitten we inderdaad om de twee jaar met een nieuw politiek ideetje. Velen van ons weten ook dat het vaak geen financiële problemen zijn waar we nu tegenaanlopen. Daarbij moeten we ook oppassen voor de zogenoemde Ursie-paniek: één school met problemen meldt zich bij mijn overigens gewaardeerde D66-collega en meteen is in haar ogen het gehele voortgezet onderwijs verkouden - een beetje weerstand aankweken mag ook wel. Ik wijs ook nog even op de bij tijd en wijlen dubieuze rol van de onderwijsredacties van NRC (altijd al een tegenstander geweest van de basisvorming) en de Volkskrant (schrijft al jaren tegen de profielenstructuur). Goed nieuws is geen nieuws, luidt een oud adagium, maar zijn er nu nooit positieve verhalen over scholen voor voortgezet onderwijs te melden? Moet er nu altijd gekat worden? Een sector die voortdurend negatief in het nieuws is nodigt niet uit om er te gaan werken.
Ten slotte: nog de beste wensen voor het nieuwe jaar! Is het u ook opgevallen dat het uitwisselen van de beste wensen alleen nog maar gebeurt in de eerste dagen van het nieuwe jaar? Onze tijd is zo snel dat we op 11 januari al lang zijn overgegaan tot de orde van de dag: uitverkoop, eventueel wintersport en de blik vooruit naar de krokusvakantie.