blad nr 10
1-11-2018
auteur L. Verheggen
Column

Passend onderwijs knelt

Passend onderwijs is een term die we elkaar napraten, maar die inmiddels de lading niet meer dekt. De bedoeling en het sympathieke idee achter het woord was, dat kinderen met een beperking zoveel mogelijk aan het reguliere onderwijs deelnemen. Met extra ondersteuning zou dat mogelijk moeten zijn: winst voor de kinderen met een beperking en winst voor de andere kinderen in de klas. Kinderen met een beperking zouden dan zoveel mogelijk een onderdeel zijn van het dagelijks leven en alle andere kindjes in de klas hadden kunnen leren dat kinderen met een beperking daarvan een normaal onderdeel zijn. Wat is normaal tenslotte.
Maar dat passend onderwijs wil maar niet passen. Er is onvoldoende ondersteuning, aangepast lesmateriaal is niet eenvoudig voorhanden, procedures zijn onduidelijk en ondoorzichtig.
Kortom er moet iets gebeuren. Hoewel er zeker positieve voorbeelden zijn is duidelijk dat het op te veel plekken schuurt. Dan doet passend onderwijs zeer als te kleine schoenen. De kinderen met een beperking raken verloren in de klas, andere kinderen verliezen hun geduld en de leraar vraagt zich af: hoeveel ballen kan een mens tegelijk hooghouden?
Gelukkig vinden wij als AOb dit niet als enige. Iedereen in het onderwijs is ervan overtuigd dat het beter moet, inclusief de politiek en het ministerie. En wat doe je als er iets niet goed gaat? Dan trek je iedereen bij elkaar. Maar hier gaat het al fout.
Een enorme ploeg mensen gaat bij elkaar zitten, onder de bezielende naam “de Coalitie Onderwijs, Zorg en Jeugd”. Van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten tot het Nederlands Centrum Jeugdgezondheid, met zelfs de zorgverzekeraars Nederland als toehoorder erbij. Dit alles in nauw overleg met en gefinancierd door het ministerie van OCW. Maar ze zijn één groep vergeten: de leraren zelf. Dat geeft geen vertrouwen. Die schoenen blijven nog wel even knellen, ze zijn namelijk gewoon te klein.
Liesbeth Verheggen, voorzitter AOb