blad nr 8
1-9-2018
auteur A. van Bemmel
Column

I have a dream

Op weg naar school fiets ik achter een groepje scholieren. “Zooo erg, ik heb een vier gehaald voor biologie. Ik haat dat vak. Heb jij goed geleerd voor je s.o. Duits?” Achter de grote rugzak vol boeken zie ik hoofden schudden. Ongelooflijk dat er nog scholen zijn die toetsen, denk ik. Dat is bij ons al jaren niet meer. Boeken meesjouwen is verleden tijd, want deze lenen ze op school. Dat is mogelijk, omdat we niet aan huiswerk doen. Via het trappenhuis bereik ik de opleiding waar ik werk. Boven de ingang staat een citaat van Nelson Mandela: I never lose, I either win or learn. Het voelt als thuiskomen.
Muren zijn er niet, alleen schuifwanden die dicht kunnen als het nodig is. In de gezellige hoek bij de grote ramen nestelen de eerste leerlingen zich al op oranje zitzakken. Op een houten leestafel liggen kranten en tijdschriften. Tegen de wand een kast met jongvolwassenenboeken. Iedere dag wordt er een uur in stilte gelezen. Er zijn treinzitjes langs de lichtblauwe wand en aan de rechterkant staan ronde tafels en comfortabele stoelen op wieltjes. Achter de groene afscheiding van planten verkoopt een winkeltje gezonde snacks, maaltijden en drankjes. De hele dag is er gratis thee. De leerlingen runnen de winkel zelf.
Als alle leerlingen er zijn, voeren we in kleine groepjes een gesprek. Ze kiezen zelf aan welke praktijkopdrachten ze gaan werken en brengen eigen ideeën in. De hele dag zijn we er als coach om ze te begeleiden. Alle leerjaren werken door elkaar zodat ze ook elkaar kunnen helpen. Aan de linker tafel maken leerlingen een online magazine voor hun stagebedrijf waar ze drie dagen per week stage lopen. Straks geef ik de workshop ‘persoonlijke kracht’, want persoonlijke ontwikkeling is naast de beroepsvaardigheden een belangrijke pijler van mijn school. Aan het einde van de dag bespreek ik met een groepje leerlingen de resultaten die ze behaald hebben. Na afloop houd ik twintigminutengesprekken met een paar mentorleerlingen. Ik stap op mijn fiets naar huis met een gevoel dat ik iets heb betekend.
Ik rek me uit. Als ik het koude laminaat onder mijn blote voeten voel, dringt de realiteit tot me door. Het schermpje van mijn wekker laat zien dat het 6.30 uur is. Sommige dromen moet je koesteren. Vooral als je weet dat je ze waar kunt maken.