- blad nr 4
- 1-4-2018
- auteur R. Wisman
- Geld telt
‘Je doet het met wat je hebt’
Dimitri (47)
Jip (14)
Pelle (11)
Karen van den Brink werkte vijftien jaar in het basisonderwijs. Na een burn-out startte ze in 2013 coachingspraktijk Leeflust.nl. Dimitri Meijer is leerkracht op de Willem van Oranjeschool in Haarlem. Zoon Jip gaat naar havo-3 en Pelle zit in groep 7.
Huishoudboekje
Netto maandinkomsten
Dimitri (LA, trede 14, fte 0,825) 2076
Karen werkt gemiddeld 30 uur per week, vaste bedrijfslasten: 376 euro) 800
Kinderbijslag 176
TOTAAL 3052
Vaste maandlasten
Hypotheek 750
Gas, water, licht 164
Goed doel 26
Ziektekosten 228
Kleed- en zakgeld 69
Verzekeringen 83
Contributies (3 x voetbal + theatersport Dimitri) 81
Telefoon, internet, tv 97
Abonnementen (AOb, Donald Duck, Spotify, NS ) 49 Deelauto (met 4 huishoudens, incl. afschrijving) 65
Onroerendezaakbelasting 60
Schoolgeld 18
TOTAAL 1690
Laatste grote uitgaven: Boete voor het oversluiten van de hypotheek € 8000
De ‘buitenboel’ laten schilderen € 3500
De tuin renoveren (tegels, schutting) € 3000
{klokjes}
Koehandel is favoriet
5.30 uur
Iedere dinsdagochtend staat Karen om 5.30 uur op voor een wekelijkse bijeenkomst van netwerkclub BNI in Haarlem.
6.30 uur
Doordeweeks gaat om 6.30 de wekker van Dimitri. Na één snooze ontbijt hij en vertrekt om 7.40 uur te voet naar school. Karen staat om 7.10 uur op en ontbijt met de jongens. Om 8.30 uur fietst zij richting haar werkruimte die ze deelt met andere zelfstandigen.
8.30 uur
Op maandag, soms woensdag, en zaterdag sport Karen met een vriendin. Buiten lopen en bootcampen. Op zaterdag en zondag staat het gezin standaard vroeg op voor voetbalwedstrijden van Jip, Pelle en Dimitri.
14.00 uur
Karen is op tijd thuis voor de jongens en kookt iedere dag behalve dinsdag. Dimitri kookt op dinsdag. Op zaterdagmiddag is er vaak tijd voor een gezelschapsspel: Koehandel master is favoriet, daarna Kolonisten van Catan.
18.30 uur
Dimitri is nooit voor 18.00 uur thuis. In het weekend eet het gezin samen. Maar op alle doordeweekse avonden eten ze met zijn tweeën of drieën, vanwege voetbaltrainingen (Jip en Pelle) en de bijbaan van Jip.
20.30 uur
Dimitri doet sinds twee jaar aan theatersport op dinsdagavond. Op zaterdagavond kijken ze met z’n vieren Wie is de mol en op zondag naar Zondag met Lubach.
{platte tekst}
Dimitri: “Tot vorig jaar betaalden we 1375 euro hypotheek. Oversluiten kostte verschrikkelijk veel geld, maar de maandlasten zijn nu beheersbaar. Ons huis, vol verborgen gebreken, kochten we in de week dat de Lehman Brothers failliet gingen. Onze hypotheek bedraagt 275.000, maar de WOZ-waarde is 218.000.”
Karen: “Toen we hier net woonden, raakte ik na een razend drukke tijd in een burn-out. Ik sjeesde ‘s ochtends langs twee opvangadressen voor de kinderen, stond daarna voor de klas, en ’s avonds kluste ik in ons nieuwe huis. Op de dag van de verhuizing kon ik mijn nek niet meer bewegen. Twee jaar zat ik in de ziektewet met 70 procent van mijn laatst verdiende loon. Netto hadden we 2200 euro.”
Dimitri: “Toen zijn we kritisch gaan kijken: waar kunnen we bezuinigen?”
Karen: “De auto ging eruit, de Aldi werd onze vaste supermarkt. Kleding en kinderfietsen namen we dankbaar van familie aan en in de vakantie deden we huizenruil. Uitstapjes en cappuccino buiten de deur zaten er niet in. Na mijn herstel werd ik zzp’er, zodat ik mijn eigen tijd kan indelen en er voor de jongens kan zijn. Qua inkomen ging ik flink achteruit, maar ik geniet van mijn werk.”
Dimitri: “Ik ook, afgezien van de administratieve taken die maar blijven groeien. Met het salaris ben ik niet tevreden. Ik vind dat ik minimaal 200 euro meer verdien dan ik krijg.”
Karen: “Dan ben je nog bescheiden. Iemand bij de Kamer van Koophandel verdient ruim 1000 euro meer voor iedere dag hetzelfde riedeltje aan de balie. Zo iemand vindt weinig zingeving in zijn werk, maar in het onderwijs wordt te gemakkelijk gezegd dat je het doet, omdat je goed bezig wilt zijn. Mag daar ook wat tegenover staan?”
Dimitri: “Op mijn vrije dag deed ik twee keer mee aan een staking. Ik sta daar voor mijzelf, en mijn gezin, maar ook voor schoolkinderen; die hebben recht op een gemotiveerd team.”
Karen: “Het afgelopen jaar werd ik 50. Van het geld dat ik kreeg, kochten we een nieuwe eivormige eikenhouten tafel. Ook de bank is nieuw, maar de meeste spullen kopen we tweedehands.”
Dimitri: “Ik groeide op met alleen mijn moeder in de bijstand. Geld was altijd een struggle, daarom voel ik me nu al de koning te rijk met een eigen huis. Vriendjes vonden het niet leuk om bij mij te spelen, omdat wij de allergoedkoopste aanlenglimonade hadden. Eén keer had mijn moeder geen geld voor voetbalschoenen; die kreeg ik toen van de trainers. Een andere keer moest ik kiezen tussen voetbal- of schoolkamp. Voor beide was geen geld. Ik koos voor voetbal en moest in mijn eentje op school blijven, dat was naar.”
Karen: “Van mijn ouders kreeg ik mee dat je je geld maar één keer kunt uitgeven. Ze zijn vrijgevig, maar ook typische calvinisten. Hoewel de hypotheek is afgelost, zullen ze nooit een dure jas kopen.”
Dimitri: “Karen en ik hebben nooit gedoe over geld. Van het inkomen keren we onszelf 200 euro zakgeld uit. Bij mij gaat dat op aan uitgaan: bands, de kroeg en voetbal. Karen geeft het uit aan kleding, etentjes, cappuccino’s en film. De kinderbijslag zetten we op een aparte spaarrekening voor de jongens.”
Karen: “De deelauto hebben we vooral voor het voetbal. De jongens konden meerijden met andere ouders, maar we moesten er altijd om vragen. Dat vonden we vervelend. De jongens zijn geld-minded. Jip had een bijbaan zodra het kon. Hij heeft een refurbished Iphone en kleedgeld, zodat hij kan sparen voor merkkleding.”
Dimitri: “Ik zou graag meer geld willen uitgeven. Met die 200 euro voel ik me beperkt.”
Karen: “Je doet het met het geld dat je hebt. Ik voel me rijk als mijn boodschappen niet in mijn fietstassen passen. Die mindset helpt. Soms piepen we wel, maar ach… zo lang wij elk jaar op vakantie kunnen, hebben we niet te klagen. Wel ontdekten we iets grappigs bij onszelf. In plaats van de geleende Toyota Yaris van mijn ouders bood een nicht ons vorig jaar haar Seat Alhambra aan. Bleek dat we het allebei wel lekker vonden om met zo’n grote bak de camping op te rijden. Voor ons gevoel keken de mensen heel anders naar ons.”