blad nr 16
1-12-2017
auteur R. Wisman
Geld telt

Bon vivant met Zeeuwse trekken

Mark Aarts (34), docent/lerarenopleider geschiedenis en maatschappijleer, bij de Hogeschool Rotterdam, leeft als een bon vivant van zijn riante salaris. Maar zijn meubels zijn tweedehands en zijn favoriete broek is al twintig jaar oud.

“Mijn koelkast is altijd leeg. Een pak verse koffiebonen, een emmer Turkse yoghurt en een paar potten sambal; dat heb ik op voorraad, de rest koop ik als ik het nodig heb.”

Luxepaard
In zijn woning op loopafstand van de Rijnhavenbrug die de oude havenwijk Katendrecht verbindt met het stadscentrum leunt Mark tegen het aanrecht. Op de achtergrond klinkt jazzmuziek van Sonny Rollins, terwijl op het fornuis een percolator pruttelt. “Voor mijn bezoek zet ik koffie, als ik alleen ben, loop ik naar buiten voor een bakkie. Hetzelfde geldt als ik trek krijg, dan loop ik naar de Surinamer voor een Saoto-soep en een broodje tempé. Ik neem nooit brood mee naar mijn werk. Ik eet ’s middags standaard buiten de deur. Ik gedraag mij als luxepaard, omdat dat kan.”
“Wil je dit?” Hij haalt twee koeken dadel met pecannoot uit een papieren zak. Vanochtend vers gehaald.

Sappelen
“Op mijn 22e werkte ik fulltime op een school in Goes. Ik kocht daar een huis samen met mijn vriendin. Na drie jaar ging de relatie uit. Ik wilde niet alleen maar werken, maar mijn leven verdiepen met een studie filosofie.”
“Van een huis met een tuin en een fulltime baan ging ik naar een klein huurappartement in Rotterdam met een parttime baan en dito inkomen. Van mijn salaris 1.300 netto betaalde ik mijn nieuwe woonlasten, de helft van de hypotheek in Goes en ook nog collegegeld, omdat ik weer was gaan studeren. Het was sappelen. Ik kwam rond door alleen aan te schaffen wat ik echt nodig had. Exclusieve aankopen, een avondje naar de kroeg of zomaar ergens koffie gaan drinken, was er niet bij. Vandaar dat ik nu extra van de luxe geniet.”
“Na anderhalf jaar is het huis in Goes met 10.000 euro verlies verkocht. Toen was al mijn geld op. Ook mijn spaargeld. Ik had niks meer.”

Flarden
“Mijn vader komt uit Brabant, mijn moeder is een zuinige Zeeuw. Beiden zijn wars van luxe. In het huis in Kruiningen, waar ik opgroeide, hing de oranje ribstof van de stoelzittingen er in flarden bij. Sinds hun trouwen in 1974 versleten ze twee bankstellen.”
“Mijn moeder deed geheimzinnig over geld en wat je precies verdient. Daarover praat je niet. Dat vond ze niet sjiek. Hoewel mijn vader een prima salaris heeft, verdiende mijn moeder haar eigen geld: bollen pellen, appels trekken, schoonmaken bij mensen. Ze wilde haar hand niet op hoeven houden.”
“Geld was thuis nooit een probleem, we kregen wat we nodig hadden, maar er werden geen buitensporige dingen mee gedaan. We gingen zelfs nooit op vakantie. Een dag naar het zwembad was ons uitje in de zomer. En dan mochten we alleen een ijsje van vijftig cent.”

Buitenkans
“Twee jaar geleden verhuisde ik naar mijn huidige koopappartement op de eerste etage. Het leek een buitenkans. Met een vraagprijs van €154.000 was het 25.000 goedkoper dan vergelijkbare woningen.”
“Mijn eettafel is het vroegere bureau uit mijn slaapkamer: een stalen frame met vier poten en een grijs kunststof tafelblad. Mijn vader personeelsmanager op een sociale werkplaats nam het mee naar huis toen de inrichting op zijn werk vervangen werd. Hij neemt vaker partijen over of iemands oude fiets onder het motto: ‘Dat komt altijd een keer van pas.’ De schuur staat tot op heden vol met troep.”
“Mijn huis is netjes en overzichtelijk, maar de inrichting is een ratjetoe van gekregen spullen die ik mooi vind. Het duurste is het Perzische tapijt dat ik voor 170 euro bij de Leenbakker kocht. Nieuwe kleren koop ik zelden. Deze blauwe Australian trainingsbroek was hartstikke duur toen ik ‘m kocht, twintig jaar geleden, in mijn gabberfase met bomberjack en kale kop. De broek is nog steeds goed. O ja, mijn laptop die is het duurst. Een MacBook Air, die heeft 1.000 euro gekost.”

Heel veel geld
“Over mijn salaris; ik vind het veel geld. Gewoon echt genoeg. Naast eten en drinken geef ik het uit aan concerten en festivals: Paradise Lost, Graspop, Hellfest. Als ik naar een concert wil, dan koop ik kaarten. En als ik morgen bedenk dat ik binnenkort een rondreis wil maken in China, dan boek ik dat gewoon van mijn betaalrekening.”
“Hoewel dat patserig klinkt, leef ik tamelijk sober, en vind ik het samenzijn met anderen belangrijker dan materiële zaken. Binnenkort rond ik mijn derde studie af: maatschappijgeschiedenis. Het is prettig dat ik daar geld voor heb.”

Zoals het uitkomt
6.45
Mark staat op en luistert naar radio 1. Als de voorraad het toelaat, blendt hij een shake van vers fruit en Turkse yoghurt. Meestal is het: douchen, aankleden en weg.

7.45
Liefst loopt Mark naar school. ‘Heb ik meteen beweging gehad.’ Als hij om 7.45 de deur nog niet uit is, pakt hij de fiets. Hij is ruim voor de les aanwezig op school om mails en administratie weg te werken.

12.00
Tussen de middag haalt hij een broodje kip bij de cateraar op school of in de metrohal. Als de tijd het toelaat, eet hij in een Surinaams-Javaans eethuisje in de Witte de With-straat.

18.00
Iedere dag eet hij zoals het uitkomt. Minstens een keer per week iets van de Thai en een keer op school, omdat hij ’s avonds les geeft. Op andere dagen eet hij met of bij zijn vriendin of vrienden.

21.00
Vrijdagavond oefent hij vaak met zijn rocktrio Denise. ’s Avonds spreekt hij af, gaat naar de film of leest hij. Soms verliest hij zichzelf zodanig in een boek of onderwijsthema dat hij om 00.30 uur denkt: ‘Je moet nu echt naar bed.’