blad nr 16
1-12-2017
auteur A. Klomp
Flashback

‘Hij zag wat ik nodig had voor betere prestaties’

Peter R. de Vries (61), misdaadverslaggever, kreeg in de vijfde klas van zijn Amstelveense lagere school Peter Pijlman als leraar. Die liet zien dat de rebelse Peter veel meer kon dan hij dacht.

Tekst Aranka Klomp Beeld Fred van Diem
“Meneer Pijlman was een frisse, nieuwe verschijning op school. Een jonge vent in een oude Citroën Traction Avant. Hij sprak tot de verbeelding; mijn vorige leraren waren van de oude stempel en gaven les op basis van controle, dwang en straf. Een dergelijke methode is mij niet op het lijf geschreven. Ik rebelleerde tegen mijn ouders, hun geloof en tegen school.
Tot de vijfde klas ging het daardoor niet goed met mij. In mijn vrijetijd pikte in uit winkels en haalde ik kattenkwaad uit. Op school ging ik met de hakken over de sloot over. Ik haatte huiswerk en weigerde het te maken. Veel liever zat ik na school te lezen op mijn kamertje. Maar zo beland je in een negatieve spiraal: je doet geen huiswerk, je maakt je repetities slecht, je denkt: ‘zie, ik kan er toch niets van’ en dat zorgt er weer voor dat je denkt dat huiswerk maken toch geen zin heeft.
In de vijfde klas moest mijn moeder een tijd in het ziekenhuis verblijven en waren er thuis handen te kort in de zorg voor zes kinderen. Ik bleef daarom tussen de middag over op school. Dat gebeurde in de klas, terwijl meneer Pijlman nakijkwerk deed en samen met mij een boterhammetje at. We kletsten wat en langzamerhand ontstond een bijzondere band.
Hij zag dat er meer in mij zat en wat ik nodig had om in de beweging te komen voor betere schoolprestaties. Namelijk: een speelse aanpak, uitdaging en een beetje competitie. Zo deed hij rekenspelletjes met mij die hij me liet winnen, denk ik en dan complimenteerde hij me uitgebreid. Of hij zei: ‘Ik vraag me af of jij volgende week een 7 kan halen voor de topografieoverhoring!' Nou, dat wilde ik hem wel bewijzen, dus sloot ik me in mijn slaapkamertje op om de boel grondig uit mijn hoofd te leren. Met als resultaat een goed cijfer, weer een compliment en de uitdaging: ‘Peter, wat denk je, zou een 8 ook lukken, of zit dat er niet in?’ Ik deed het echt voor hem, maar wat maakte het uit. Aan het einde van dat jaar behoorde ik tot de besten van de klas en had ik een goed rapport.
Achteraf kan ik concluderen dat hij op een goed moment in mijn leven kwam. Ik zal niet zeggen dat ik vanaf toen de perfecte leerling werd, maar Pijlman heeft er voor gezorgd dat ik sindsdien weet: als ik het wil, kan ik de beste zijn.”

{kader}
Peter Pijlman (73): “Toen ik mij aan de klas voorstelde, schreef ik Peter ‘I.’ Pijlman op het bord, om zo iets te kunnen vertellen over mijn bijzondere tweede naam ‘Ireen’ en het ijs te breken. Een week later moest Peter de Vries een biologiewerkstukje inleveren. Eronder stond plechtig: Werkstuk van Peter R. de Vries.”