• blad nr 15
  • 1-11-2017
  • auteur W. de Lange, de 
  • Column

 

Zo gelukkig in de klas

Het valt goed te begrijpen, als het u niets kan schelen. Een stukje met ego-geklets. Maar ik ben als een verliefde tiener, die het niet kan laten luid en vals te zingen op de fiets. Ik moet het kwijt. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest in de klas, in de elf jaar dat ik lesgeef. De tablet waarmee we moeten werken, is nog even brak als vroeger, mijn huwelijk met het programma Magister nog even slecht. De Ict Servicebalie is ‘wegens omstandigheden’ dicht. Ons schoolgebouw heeft wegens omstandigheden sinds begin september geen werkruimte en geen pc’s voor leerkrachten meer. Niks lijkt te werken. Behalve de leerlingen.
In de les lukken de dingen opeens. Stilte afdwingen om iets uit te leggen… lukt! De blikken op me gericht zien, terwijl ik vertel… lukt! Ik vertel: Een jaar geleden dachten we nog dat onze soort 200 duizend jaar geleden begon, maar sinds een half jaar weten we dat deze ‘homo’ een voorspelbaar onderdrukt hihihi ‘sapiens’ al minstens 300 duizend jaar geleden rondliep. Er is een skelet gevonden in Marokko… plaatje op het bord… grote ogen in de klas, grote Marokkaanse ogen in de eerste plaats, aandacht… gelukt!
Ik weet niet waar het aan ligt. Ik doe niets nieuws. Ik draai dezelfde fragmenten uit de geweldige BBC-serie Walking with Cavemen. Ik stel er dezelfde vragen bij, nou nee, iets minder vragen dan vroeger. Ik ruk de prehistorische vuurmaker-met-tondelzwam uit de kast, die mijn zoon en ik al in mijn eerste onderwijsjaar in elkaar hebben gezet. En ze willen weer allemaal proberen fikkie te stoken. Weer lukt dat (gelukkig) niet.
Weer loop ik heel langzaam en weinig origineel op het bord een eindeloze tijdlijn te tekenen… honderdduizenden jaren jagen en verzamelen, jagen verzamelen, jagen en verzamelen en pas in het aller-allerlaatste stukje gaan mensen iets anders doen.
Ik ben didactisch niet inventiever dan vroeger, integendeel. Maar die oude recepten werken dit jaar opeens, en niet voor heel eventjes, maar gedurende de hele les en de les daarna en de les dáárna.
Hoezo werken ze, die recepten? Er wordt minder gepraat en dus, hoop ik, meer geluisterd. Er wordt meer gevraagd. Er gebeurt meer in de les. Er wordt braver gewerkt. Maar ik weet nog helemaal niet of dit ervoor zorgt dat de leerlingen meer weten, meer onthouden, meer begrijpen. Ik heb nog niet getoetst wat ze hebben geleerd. Tot het moment van de toetsbare waarheid geniet ik ijdeltuitig van de aandacht en van de goede vragen. Het is nota bene een jongen die, zonder te worden uitgelachen, vraagt: Hoe wisten die hele vroege jager-verzamelaars nou hoe ze moesten zorgen voor een vrouw, die een kind aan het krijgen was? Hoe wisten ze wat ze met de navelstreng moesten doen?

Dit bericht delen:

© 2023 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.