• blad nr 15
  • 1-11-2017
  • auteur . Overige 
  • Redactioneel

 

Altijd in het hart van de juf

Uit het oog, uit het hart? Dat geldt niet voor iedereen. Sommige docenten blijven contact houden met oud-leerlingen. Via Facebook, tijdens maandelijkse etentjes of gewoon, in het dagelijks leven. “Ze past nu op mijn kinderen.”

Tekst Lisanne van Sadelhoff

Veertien jaar geleden kreeg Berradina Hek (34) na de zomervakantie een nieuw meisje in groep 2 op haar basisschool in Schiedam. Een lieve, verlegen kleuter. Lindy was haar naam. Ze woonde bij haar moeder en had een moeilijke thuissituatie door haar vader. “Dat was heftig, dus ik kwam vaak bij Lindy en haar moeder over de vloer”, vertelt Berradina.
Ze merkte al snel dat ze een ‘mega-klik’ had. Zowel met Lindy als haar moeder. “Lindy en ik hebben hetzelfde hooggevoelig karakter, zijn kat-uit-de-boomkijkers. We begrepen elkaar goed, konden uren kletsen.” Collega’s vroegen er af en toe naar ‘Hoe ken jij Lindy eigenlijk?’ maar Berradina kon het altijd uitleggen. “Het is nooit vreemd geweest.” Wel had de ze één afspraak met zichzelf: de andere leerlingen mogen er niets van merken. “Ik houd niet van voortrekken. Iedere leerling moet gezien worden.”
Ook toen Lindy niet meer bij ‘juf Ber’ in de klas zat, hielden ze contact. Dan kwam ze na schooltijd even kletsen. Soms at ze bij haar juf thuis en ze ging op dansles omdat Berradina dacht dat dat goed voor haar zou zijn. Het bleek een schot in de roos. “En toen Lindy vorig jaar achttien werd, vroeg ze of ik met haar moeder mee wilde naar de kinderrechter. Daar moest ze spreken omdat haar vader omgang wilde, en zij niet. Ik was er om haar te steunen.”

Nieuwsgierig
Berradina is niet de enige docent die op wat voor manier dan ook contact onderhoudt met een oud-leerling. Uit een rondgang op facebookgroepen voor leraren blijkt dat velen hun oud-leerlingen, of in ieder geval een paar daarvan, niet uit het oog verliezen.
Er zijn docenten die contact hebben met hun oud-leerlingen omdat ze hen tegenkomen in het dagelijks leven. Heidi van Buren heeft de vrouw die nu haar fysiotherapeut is, vroeger in de klas gehad. “De rollen zijn nu omgedraaid: zij helpt mij. Hoe grappig is dat?” En Ria van den Breen, basisschooljuf in groep 8 in het Belgische Dendermonde, ligt regelmatig bij haar oud-leerling Anouk in de tandartsstoel. “De eerste keer zei ik: Ik hoop maar dat ik jou als juf nooit teleurgesteld heb, want je kan nu wraak nemen.” Een goede ijsbreker, want voor beiden was het even een ‘raar’ gevoel: juf Ria was ineens patiënt Van den Breen.
Wat ook veel voorkomt: de oud-leerling als babysitter. Want: je weet ten minste wat je in huis haalt. Zo heeft Jikke Scholtens, docent in het basisonderwijs in Gouda, nog altijd contact met drie oud-leerlingen van wie er eentje op haar kinderen past. “Ik had in de klas al een bijzondere band met Julia. Ook toen ze naar de middelbare school ging, bleef die heel goed. Dan kwam ze af en toe een kopje thee drinken bij mij thuis, aardbeienthee, was ze dol op.” Julia is nu vijftien en past op Jikkes kinderen. En ze drinkt ook nog weleens aardbeienthee met haar oude juf. “De kids vinden Julia fantastisch. En de oudste, die is vijf, blijft vol ongeloof vragen: Ben jij écht Julia’s juf geweest, mama?”

Facebookgroep
Dankzij sociale media is het voor veel docenten makkelijker om al die contacten te onderhouden. Paul Rooyackers (66) pakt het groots en professioneel aan. De gepensioneerde docent werkte jaren op het Montessoricollege in Bloemendaal, waar hij dans- en theaterles gaf. Zijn docentschap ging door, ook nadat ‘zijn’ kinderen een diploma hadden. “Ik hielp met audities en toelatingen voor vervolgopleidingen.”
Paul is beheerder van een facebookgroep met 1200 leden. Allemaal oud-leerlingen. Hij noemt het een ‘digitaal ontmoetingscentrum’, waar klassenfoto’s worden gedeeld, herinneringen opgehaald, nieuwtjes geplaatst. Denk aan de vrolijke dingen des levens, zoals nieuwe banen en baby’s, of verdrietig nieuws, zoals overlijdens en ziektes.
Ze zijn ‘uitgewaaierd’, zegt Paul, met gepaste trots in zijn stem. Van dierenarts of manager tot gynaecoloog of onderzoeker. Maar er zijn er ook veel in zijn vak terechtgekomen. Soms krijgt Paul een uitnodiging voor een première. “Dan antwoord ik: Leuk, ik ben erbij! Fantastisch om te zien waar ze nu in spelen en dat de investeringen die je als docent hebt gedaan, toch ergens goed voor waren. Je ziet hoe iemand van twaalf is opgegroeid tot een volwassene. Dat is de charme van werken in het onderwijs.”
Neem nou Lennart Timmerman (28), die in de jeugdserie Spangas speelt. “Hij kwam bij ons school en had er geen zin in. Maar de theatervakken hebben zijn instelling voorgoed veranderd. Nu is ‘ie hartstikke goed in mijn vak.”

Onderwijsvirus
Je oud-leerling als collega: komt ook veel voor. Niet zelden nemen leerlingen die het onderwijs in willen, contact op met hun docent. Voor een aanbevelingsbrief. Oriënterend gesprek. Of een stageplek. Femke Gude (31) is zo’n oud-leerling, die nu zelf een school runt. Het onderwijsvirus had ze altijd al in zich, zegt ze, maar het is aangewakkerd door juf Angela. “Haar manier van lesgeven is gericht op het kind als individu. Dat sprak me aan.” Het contact met juf Angela begon in groep 4. “Mijn beste vriendinnetje en ik nodigden haar uit om te komen eten.” Die etentjes gingen jaren over en weer. Toen Femke een stageplek zocht tijdens de pabo, hoorde ze dat juf Angela een school begon met een nieuw onderwijsconcept. Ze kreeg er een vaste baan, juf Angela werd haar directeur. “Heel leuk, omdat ons gemeenschappelijke verleden zo ver terugging. Ook gek, wel: ineens zie je elkaars zakelijke kant. Ik heb veel van haar geleerd, ze heeft me echt geïnspireerd.”
In maart dit jaar emigreerde Femke naar Kreta, om daar zelf een school te runnen. Ook weer met nieuwe concepten. Zoals juf Angela dat ook ooit deed. “Ik was best zenuwachtig. Maar toen Angela zei ‘jij kunt dit’, was ik gerustgesteld.”
Nog steeds hebben ze contact. Wisselen ze ideeën uit. En, ja: er staat binnenkort ook een bezoekje aan Kreta in de agenda van juf Angela… “Grappig eigenlijk, dat een oud-docent dan logeert bij haar oud-leerling.”
Voor de achttienjarige Lindy en haar oud-juf Berradina is dat dagelijkse kost, maar dan andersom. Berradina: “Dan belt Lindy op: Heee Ber, ben je vanavond thuis? Ze heeft zelfs mijn huissleutels.” Lindy en Berradina kletsen nog steeds veel. Zoals vroeger. Uren, over van alles en nog wat. Maar dan niet meer in de klas. En ook niet meer als juf en leerling. “We zijn als een moeder en dochter voor elkaar.”

Dit bericht delen:

© 2023 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.