blad nr 6
1-4-2017
auteur A. Jonkman
Column

Ik bof

“Ik moet jullie even iets vertellen over de wereld achter de opdrachten die wij als docent aan leerlingen geven. Tot wat voor drama’s die kunnen leiden.” Het is donderdagavond en ik zit met vier collega’s te eten in Hoofddorp. Wij zien elkaar regelmatig buiten schooltijd, maar de gesprekken gaan dan meestal wel over ons werk. Wij dromen over onze ideale school en proberen uit te denken hoe die er echt zou kunnen komen en we bereiden lessen voor die wij samen geven. Inhoud en organisatie bespreken wij het liefst bij de openhaard met bier en kaaskroketjes, of zoals vanavond met Libanese mezza’s. Maar, wij delen natuurlijk ook schoolgerelateerd groot en klein leed. Mijn collega vertelt over een opdracht die hij deze week gaf. “Leerlingen moesten die in Excel maken en ze willen zo’n opdracht dan ook echt graag goed doen. Kwam Freek erachter dat de Excel-versie op zijn computer thuis was verlopen en dat hij het bestand dus alleen nog kon openen en het niet meer kon bewerken. Buurman erbij gehaald om het programma weer aan de praat te krijgen. Lukte niet. Mij om hulp vragen was voor Freek geen optie, want ik had in de les net iets gezegd over niet te gauw opgeven, even flink doorzetten tot het lukt. Terug naar school gefietst, kon hij de mediatheek niet in, omdat die in gebruik is voor de examens. Uiteindelijk een hele reis naar opa en oma ondernomen, want opa heeft net een nieuwe computer. Heeft Freek zijn trofee op een usb-stick gezet, laat hij die vandaag toch nog thuis liggen! Zijn moeder is het werk nog komen brengen en vertelde mij het hele verhaal.” Wij lachen erom, vinden de ene mezza duidelijk lekkerder dan de andere en gooien nog wat mentorzaken in de groep. Hoe pakken wij de escalerende relatie tussen de docent Russisch en een aantal van onze mentorleerlingen aan? En Mark, die twee enen heeft gekregen, omdat hij bij het bespreken van de toets er stiekem goede antwoorden bij heeft geschreven, wat doen we verder nog met hem? Het is ook wel eens wat minder gezellig. Als wij vinden dat wij elkaar ergens op moeten aanspreken, maar daar schrikken wij niet van. Ik kijk de tafel rond. Deze mensen halen het beste in mij naar boven. Scenarioschrijfster Maria Goos noemt dat soort collega’s ‘geen behang, maar schuurpapier’. Dat vind ik geweldig mooi verwoord. Ik bof heel erg met hen. Dat wilde ik ook op deze plaats graag een keer gezegd hebben.