- blad nr 6
- 1-4-2017
- auteur W. de Lange, de
- Column
Klaar mee
Vorig jaar bijvoorbeeld, heb ik nog een mij totaal onbekende jongen van een andere school telefonisch moeten achtervolgen. Een paar meisjes uit mijn mentorgroep hadden deze Bikram namelijk dreigberichten gestuurd, die zogenaamd waren verstuurd door het stilste, verdrietigste meisje in de klas, Ardena. Het lieve kind had nog nooit van die Bikram gehoord, maar hij stond wel opeens met een groepje vrienden bij ons op de stoep om haar mores te leren. Erin geluisd.
Dit jaar hoef ik van accounts geen verstand te hebben. Maar er gaat geen pauze voorbij, zonder dat er een meisje voor mijn lokaal staat, één en al slachtoffer: “Júhúf, ik ben er echt klaar mee. Veere zegt, dat ik haar alleen maar gebruikt heb, omdat zij dan… zeg maar… voor mij die presentatie zou maken. Terwijl dat helemaal niet zo is, want ik heb veel meer gedaan dan zij. Veere zegt dat niet zelf tegen mij, ik hoor het van Karima, die…”
Geen nepnieuws, maar wat een non-nieuws. Ik probeer te luisteren en ik probeer mee te leven zonder me uit te laten over de schuldvraag, en zoek intussen naar de stapel terug te geven toetsen van de volgende klas, die alweer bijna op de stoep staat. O, hel. Die roosterwijziging. Ik moet naar een ander lokaal.
Volgende pauze. “Júf, ik ben er zo klaar mee. Lisanne zegt dat zij eigenlijk al het werk voor die presentatie gedaan heeft, terwijl ze mij gewoon gebruikt heeft. Zulke dingen, daar kan ik niet tegen, juf. En Karima roddelt maar door. U moet er iets aan doen. Mijn moeder vindt het ook. Ik heb dit op de basisschool allemaal al eens meegemaakt.”
De volgende ochtend vroeg staat de moeder van Karima me op te wachten. “Karima wordt totaal genegeerd in de kleedkamer. Ze zou zogenaamd roddelen. Maar het is gewoon een heel eerlijk kind. Ze slaapt er niet van. Ik ben er klaar mee!” Ik beloof een gesprek met alle betrokkenen.
Maar aan het eind van mijn lesdag, is de klas al weg. Ik kan niets doen. De volgende middag sluipt Veere weg, na afloop van de lessen. Ze heeft nu geen tijd voor een gesprek, moeder wacht beneden. Maar Lisanne klaagt voor twee, tot mijn oren ervan tuiten. Op een gegeven moment wordt het me te gortig. “Pak je probleem, leg het op de grond, gooi er een berg zand over, loop weg en ga iets leuks doen. Alsjeblieft! Het gaat helemaal nergens over!” Lisanne kijkt verrast, bijna opgelucht. Ik ga toetsen nakijken.
Vijf minuten later komen Veere en haar moeder naar boven gestormd. “Ik ben er klaar mee”, zegt de moeder. “Ik heb nu al een week iedere dag een in-verdrietig kind thuis. Er moet echt wat gebeuren aan die Lisanne. Veere staat helemaal alleen. En ze heeft op dit terrein zoveel nare dingen meegemaakt.”
Ik beloof een gesprek met alle betrokkenen, te voeren door de zorgcoördinator.