blad nr 6
1-4-2017
auteur L. Douma
Commentaar

Ongedurige types

Het onderwijs kan meer ongedurige types als mbo-docent Paul gebruiken die de afgelopen 28 jaar op vijf scholen werkte. Ook meer collega’s als juf Iloeska zijn welkom. Na 23 jaar op dezelfde school voor speciaal basisonderwijs te hebben gewerkt, stapte ze over op een flexpool. Maar Iloeska en Paul zijn uitzonderingen. Wisselen van baan binnen het onderwijs heeft een slecht imago. Een vervangingspool wordt gezien als een afvalputje en switchen in het algemeen als iets voor leraren die slecht functioneren. Niet voor ambitieuze docenten die zich willen blijven ontwikkelen.
Jammer dat er zo over gedacht wordt, want mobiliteit is een van de oplossingen tegen het lerarentekort dat volgens prognoses van Centerdata in 2025 oploopt naar 10 duizend fulltime banen. Maar werkgevers en overheid stimuleren overstappen niet. ‘Ik had de LC-schaal wellicht twaalf jaar geleden al gekregen als ik op één school was gebleven’, verzucht mbo-leraar Paul. Dat is wel anders dan in het bedrijfsleven, waar jobhoppen meestal juist meer salaris oplevert.
Bij overschotten en tekorten reageert de overheid altijd te laat, concludeert hoofdredacteur Robert Sikkes in een doorwrocht artikel in dit Onderwijsblad. De politiek verergert de problemen in plaats van ze op te lossen.
Spitten door tweehonderd onderwijsverslagen toont ook aan dat het lerarentekort steeds weer de kop opsteekt. In een van de verslagen die op dit moment worden tentoongesteld in een Onderwijsmuseum-expositie over tweehonderd jaar inspectietoezicht, noteert een inspecteur in 1954: ‘Wie het woord leraren tegenwoordig neerschrijft, moet er zich voor hoeden, dat hij niet automatisch het woord nood erachter schrijft. Deze twee woorden zijn in deze tijd zodanig aan elkaar geassocieerd, dat tegen deze bewustzijnsverenging wel gewaarschuwd mag worden.’
De overheid is ruim zestig jaar later nog steeds niet bij bewustzijn.