• blad nr 20
  • 17-12-2016
  • auteur W. de Lange, de 
  • Column

 

Kerstverhaal

“Ik mag het niet zeggen, maar aan Lex heb ik echt een hekel, dat racistische geneuzel altijd… én maar zijn best doen om de ruzies in de klas op te stoken.”
“Mehmet haalt echt het bloed onder mijn nagels vandaan. Altijd die stiekeme geintjes met andermans spullen.”
“Ik vind Remy gewoon een naar kind. De arrogantie waarmee ze zegt: ik ga er gewoon niet uit, probeer me maar weg te krijgen. Dat kind is twaalf!”
Een hekel hebben aan een leerling, dat doe je niet. Maar je doet het wel. En af en toe maakt je ventiel een sprongetje en dan ontsnapt er wat gif. Het is oneerlijk tegenover de leerling en zijn ouders, het is slecht voor het zelfbeeld van de docent, de atmosfeer op school moet een klein gifwolkje verstouwen en ieder gifwolkje is toch weer een gifwolkje. Maar giflozingen gebeuren. Het meest verbazingwekkende is eigenlijk dat het niet vaker gebeurt.
Kevin was vorig jaar mijn ventielpusher. Hij heeft het grote, iets te dikke lichaam dat zoveel van onze leerlingen moeten meesjouwen. Hij is beweeglijk en toch lomp, altijd aan het hollen, met afzakkende trainingsbroek. Maar er speelt nooit iemand mee. Hij heeft een blozend vollemaansgezicht, dat heel rood wordt als hij boos is. Hij heeft leuke ogen, maar de eeuwige, bangige glimlach op zijn gezicht haalt de sjeu er uit. Niemand lacht om zijn grappen. De zieligheid straalt er vanaf.
Kevin kon een heel lesuur zeuren, dat hij naar de wc moest en dat ik vorige week Leonardo toch ook had laten gaan en dat ik hem altijd moest hebben en dat hij het in zijn broek deed en dat ik de meisjes voortrok en dat hij naar de wc moest en dat ik elke keer een overhoring gaf en dat ik nu gewoon geen antwoord gaf, omdat ik wel wist dat hij gelijk had en dat ik vorige week …. En dan keek hij met dat angstig lachende vollemaansgezicht naar achteren, naar coolere klasgenoten. Of ze wel zagen, dat hij me alweer op de kast aan het krijgen was, met zijn eeuwige, klagerige gezwam. Ik kookte. Alsof het niet al moeite genoeg kostte om de leerlingen in deze klas iets bij te brengen en te laten werken, zonder die… schelden doen we niet.
Maar waarom stuurde ik hem er dan niet gewoon uit? Dat deed ik ook wel eens. Maar ik deed het te laat, omdat ik voelde dat ik al een hekel aan hem had bij zijn binnenkomst, nog voordat hij in die les iets fout had gedaan. Ik had een hekel aan zijn zieligheid, zijn bange glimlach, zijn domme grappen, zijn gezeur, zijn stem. En daardoor wist ik, dat ik per definitie fout zat. En misschien wist hij het ook. Als ik hem eruit stuurde, kon hij het niet verkroppen. Hij werd rood, ging huilen en schold me uit voor… schelden doen we niet.
Ik heb Kevin dit jaar niet meer . Deze week moest ik invallen in zijn klas. We waren beleefd tegen elkaar. Deze hekel is voorbij en er is geen nieuwe hekel voor in de plaats gekomen.

Dit bericht delen:

© 2023 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.