• blad nr 13
  • 3-9-2016
  • auteur W. de Lange, de 
  • Column

 

Ouders in de koffer

“Mandy, waar blijven je ouders eigenlijk? We hadden toch een afspraak?”
“Mijn moeder is daar, aan de overkant van het plein. Ze heeft gehoord dat ze daar met korting een espressoapparaat verkopen dat ze wil hebben.” Mandy vindt dit een gewoon antwoord. Haar naïviteit ontwapent. Dat de afspraak met een teamleider nu in het water valt, is trouwens voor de school misschien niet eens zo erg. De moeder eist namelijk al enige tijd dat Mandy een klas overslaat. Wij zien daar niets in, omdat het onzekere meisje geplet zou worden in een derde klas en haar resultaten niet spetterend genoeg zijn.

Door een zee van verwijtende moeder-mails zijn we naar deze afspraak gezwommen en opeens staat er een blinkend espressoapparaat tussen ons en de beslissende veldslag. Dat relativeert. Een paar dagen later kan dan ook, na een nauwelijks ruzieachtig gesprek, worden besloten, dat Mandy gewoon naar de tweede klas gaat. Moeder glimlacht naar me, als ze wegloopt. Haar glimlach kan met me mee op vakantie.

De moeder van Marcelo-met-het-blije-hoofd moest in het afgelopen schooljaar erg aan mij wennen. Ik kreeg de indruk dat ze verscheurd werd door twee wensen: Ze wilde dat de mentor haar ongeconcentreerde Marcelo genadeloos streng zou aanpakken (zoals zij dat doet) en tegelijkertijd Marcelo volop zou respecteren, in zijn waarde zou laten, zou liefhebben eigenlijk (zoals zij dat doet). Meer dan een half jaar straalde de moeder van Marcelo uit dat ze haar zoon een betere mentor gunde dan de wel erg witte, kakkerige mevrouw, die ze voor zich zag. En opeens was het over, de zon brak door, we keken elkaar aan en het was in orde. Het gebeurde in het schoolrestaurant, toen Marcelo voor het eerst mocht serveren. Het werd herbevestigd tijdens de muziekopvoering. Het informele huiswerkklasje op donderdag, dat bij Marcelo goed aansloeg, speelde misschien ook mee. Beider stralende glimlach, die van de zoon en die van de moeder, zijn deze vakantie mee op reis geweest. Mag dat eigenlijk van de professionaliteitspolitie, sentimenteel zijn op vakantie over leerlingen en ouders, zwijmelen?

Zwijmelen, ook over de ouders van Tom, vader chronisch ziek, moeder zwaar overbelast met werkzaamheden binnenshuis en buitenshuis. Tom heeft allerlei diagnoses aan zijn broek hangen. Hij was, toen hij bij ons begon, gewend om in groepjes van acht les te krijgen en veel persoonlijke aandacht te krijgen, van één leerkracht. De vraag was, een jaar geleden, of hij een gewone middelbare school aan zou kunnen. Het werd een ramp. Niet voor Tom, overigens. Die had het naar zijn zin, immer kletsend, alles vergetend, zelden lerend, in elke les weer druk in de weer met voorgeschreven pillen en af te raden frisdrankjes, in plaats van met zijn werk. De gesprekken met zijn arme ouders werden steeds indringender, vader en moeder steeds wanhopiger. Maar ze verweten niemand iets, ze schoten niet (of nauwelijks) uit naar leerkrachten die gek werden van hun Tom, ze kwamen iedere keer weer samen opdagen, hoe ziek, hoe overbelast ook. Zonder wanklank scheidden onze wegen. Zij namen Tom mee en ik nam de herinnering mee aan hun redelijkheid, hun vriendelijkheid en hun verantwoordelijkheidsgevoel.

Dit bericht delen:

© 2023 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.