• blad nr 13
  • 3-9-2016
  • auteur T. van Haperen 
  • Column

 

Zo moeilijk is het niet

Ik was in Noord-Italië. In de zomer. Las op mijn telefoon over de turner Yuri van Gelder. Naar huis gestuurd. Door bestuurders. Na een avond drinken. Even later. Een column van ex-zwemmer Pieter van den Hoogenband. Hij wil de bestuurders naar huis sturen. Vanwege de matige prestaties van de zwemmers. Nederland is al honderden jaren een regentenland. Maar de verbinding tussen mensen die het werk doen en regenten raakt de laatste jaren door een groeiende media-aandacht voor klein nieuws getroebleerd. Ook in het onderwijs.

Vijfentwintig jaar geleden. Ik krijg een nieuwe collega. Voor kennismaking gaan we vrijdagmiddag naar de kroeg. Na een paar bier aan de bar nemen we plaats op het terras. De voorzitter van de oudercommissie herkent me. Komt met haar dochter bij ons zitten. We maken wat makkelijke grappen. De dochter lacht. De moeder niet. Zij gaan naar huis, wij bestellen een broodje kroket en drinken tot het geld op is. Tijd om naar huis te gaan. Maar mijn nieuwe collega leent snel nog even vijfentwintig gulden bij een leerling. Het loopt wat uit de hand. Die avond. Maandag wil de rector ons spreken. Over vrijdag. Hoe dat gegaan is? Hij is gebeld door de voorzitter van de oudercommissie en de moeder van het kind waar we geld van geleend hebben. Wat we met deze informatie doen, is aan ons. Einde verhaal.

Twintig jaar later. Een zaterdagavond. Een collega kijkt thuis televisie. Pubers schijnen van buitenaf met een laserpen. Hij vraagt of ze willen ophouden. Ze schijnen met de laserpen in zijn gezicht. Hij pakt zijn nederlaag en gaat naar binnen. Maar etters gaan door met etteren. Altijd. De collega stormt naar buiten. Piswoest. Schreeuwt dat het moet ophouden. Puberale hoon valt hem ten deel. Zijn oog valt op een bakje met kwasten. In een reflex gooit hij het spul in de richting van het groepje. Er komt chloor op een jas. Het Eindhovens Dagblad schrijft de volgende maandag over de leraar. Het rolmodel dat niet met kinderen kan omgaan. De directie stelt hem zonder wederhoor op non-actief.

Inderdaad, twee verschillende incidenten. Maar ze gaan allebei over gedrag van leraren buiten de les. En de reactie daarop is veranderd. Door groeiende media-aandacht. Voor klein nieuws. Angst voor reputatieverlies resulteert in gedragscodes, de leraar als ambassadeur en ander regentesk paternalisme, geworteld in een diepe angst voor het oordeel van de oh zo fatsoenlijke buitenwereld. De regent beschermt zichzelf. Degene die het werk doet, is vogelvrij. Een constructie die wederzijds wantrouwen voedt. Met een destructieve uitwerking op de relatie als resultaat. De oplossing? Ruimte, respect en blijf in je rol. Voor de turner in de finale telt slechts de plaats die hij behaalt. Met of zonder kater. Falende zwemmers moeten gewoon harder zwemmen. Wijzen naar bestuurders is misselijkmakend. Op resultaten van leerlingen ben ik aanspreekbaar. Mijn gedrag in de kroeg is van mij. En de burger die op zaterdagavond irritante hangjongeren op hun plaats zet, lost een probleem op. Zo moeilijk is dit niet. Toch?

Dit bericht delen:

© 2023 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.