• blad nr 15
  • 3-10-2015
  • auteur T. van Haperen 
  • Column

 

Een andere dag

Op 5 oktober is het weer zover. De Dag van de leraar. En die dag kent inmiddels een in beton gegoten verloop. Een gebakje bij de koffie. Een congres. De Leraar van het Jaar. Anderhalf decennium gaat dit nu zo. Tijd voor een terugblik. Werkt dit? Gaat de status van het beroep hierdoor omhoog? Of is het folklore? Overbodig en gênant?
De Dag van de leraar is een goed idee. Afkomstig van de Verenigde Naties. Om een betekenisvol beroep mondiaal aandacht te geven. De datumprikker plaatst die aandacht na de Dag tegen Alzheimer en de Dag van de vrede. Kortom, de hele wereld viert dit, er zijn meer van dit soort dagen, niet meedoen is dan een beetje klein. Vanaf die constatering luidt de vraag: hoe vullen wij het evenement in? Op de scholen is de aandacht nihil. De lessen gaan gewoon door. En verder? Een congres van de Onderwijscoöperatie. Voor en door leraren. Nou ja, niet helemaal dus. Het ministerie betaalt de rekeningen en het congres is altijd op een werkdag. Ook als de Dag van de leraar in het weekend valt.
Hoogtepunt op dat congres is de verkiezing van de Leraar van het Jaar. Competitie, winnen, weer leuk, weer een goed idee. Maar die Onderwijscoöperatie doet er alles aan om het plezier te dempen. Eén winnaar is kennelijk eng. En dus komt er één voor het po, het vo, het mbo en het speciaal onderwijs. Raar, want leraar is een ambachtelijk beroep. Overal hetzelfde en toch verschillend. Maar we zijn allemaal collega’s. Kortom, Nederland verdient één Leraar van het Jaar. Niet vier. En alles wordt erger. Want winnen is niet vrijblijvend, maar gebonden aan een functiebeschrijving. Volgepompt met ambassadeursklets. Kwaliteiten van leraren op een positieve manier bespreekbaar maken, de omgeving overtuigen, in gesprek durven gaan, inspireren. Kortom, een leraar van het jaar dient de blijde boodschap te verkondigen. Ook als het een grote teringzooi is. De opdracht luidt: kom in de media. Wees vriendelijk. Blijf glimlachen. Zeg weinig. Doe als Sylvie Meis. Wees Kim Kardashian. Mooi en leeg.
De Leraar van het Jaar is verworden tot een Sovjetprijs. Niveau arbeider van de week. Inderdaad, niet meer van deze tijd. Daarom een budgetbesparend voorstel. Voor de invulling van de Dag van de leraar. Flikker die door het ministerie gesubsidieerde repressieve tolerantie festiviteiten uit het raam. Dat congres op een werkdag, niet doen. Leerlingen krijgen les, leraren werken, allemaal. Kies wel een leraar van het jaar. De winnaar krijgt 1 miljoen euro. Of hij dat geld uitgeeft aan betaalde liefde, cocaïne, een wereldreis of de promotie van het beroep leraar, dat moet hij zelf weten. Dit is verdomme de Leraar van het Jaar. Beter bestaat niet. Die weet echt zelf wel wat goed voor hem is. Weet je, vanaf dat moment ga zelfs ik, oude man, geheel over de heuvel, mijn leerlingen vragen: Hé, kom op, doe niet zo flauw, geef mij even op voor die competitie. En reken maar, ik ben niet de enige. Let the games begin!

Dit bericht delen:

© 2023 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.