• blad nr 10
  • 20-5-2000
  • auteur . Overige 
  • Column

 

Van de Camp

Reces is geen vakantie. Ik benadruk dat nog maar eens. Tijdens het voorbije mei-reces heb ik een bijzonder indringend gesprek over het basisonderwijs gehad. De aanleiding was opmerkelijk: een partner van een basisschoolleerkracht kreeg er zo langzamerhand genoeg van om op verjaardagsfeestjes altijd te horen praten over de problemen in het onderwijs. Hij schreef diverse Kamerleden een brief en nodigde ook mij uit om bij hem thuis met hem en vier leerkrachten te komen praten. Een van de leerkrachten (zmlk-school) bleek uiteindelijk met zijn school op kamp, zo gaat dat nu eenmaal. Enkele van de vele conclusies uit het gesprek:
De afstand tussen Den Haag en de school bleek die avond groot. We waren het niet zozeer oneens over de feiten, veeleer over de beleving ervan. De leerkrachten konden bijvoorbeeld niet begrijpen waarom er zolang Œgeëmmerd¹ moest worden over de cao. Op die manier krijg je het aanzien van het vak nooit omhoog en win je nooit de concurrentie met andere sectoren.
En ik maar uitleggen dat de politiek meerdere prioriteiten wachtlijsten zorg, vergrijzing, infrastructuur) heeft te bedienen en dat de minister de cao-onderhandelingen ook gebruikt om de arbeidsvoorwaarden te moderniseren (competentiebeloning). Het kwam niet over!
Scholen met een bekostiging van 1.0 (leerlingengewicht) voelen zich in toenemende mate tekortgedaan. Ook hun veelal witte kinderen kennen complexe problemen en die problemen nemen toe.
Waar blijven de vakleerkrachten (muziek, lichamelijke opvoeding) voor het basisonderwijs?
Waar ik overigens van schrok is de salariëring van een, in dit geval mannelijke, leerkracht van 39 jaar in het basisonderwijs: Ÿ3609,- netto. Hogere aanvangssalarissen, daar zaten mijn gesprekspartners niet op te wachten, het is juist de middengroep, in functie èn in leeftijd, die er bekaaid van afkomt.
Meer in het algemeen moest ik tot de conclusie komen dat de financiële situatie in het basisonderwijs aanmerkelijk soberder (eufemisme) is dan in het voortgezet onderwijs. Ik denk aan salarissen, schoonmaakkosten en de implementatie van ict. Een systeembeheerder - je ziet ze toch steeds meer in het voortgezet onderwijs - is in het basisonderwijs nog steeds de vrijwillige groepsleerkracht.
Er moet meer ruimte komen voor groei in het speciaal basisonderwijs. De gewone basisscholen doen best veel aan zorgverbreding maar de gedragsproblematiek van veel leerlingen ontwikkelt zich nog veel sneller. (Inmiddels is bekend dat de voorjaarsnota voorziet in extra geld: zo¹n 200 miljoen extra.)
Absoluut verschil van mening bleef er bestaan over onbevoegde leerkrachten voor de klas. De leerkrachten willen dat absoluut niet en aan mij de zware taak om ook hier weer de brede afweging (twee werkende ouders, nog steeds gebrek aan kinderopvang, voorkomen jeugdcriminaliteit) te schetsen. Het mocht niet echt baten. Al met al een nuttige avond, geen ontspannen reces dus.

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.