- blad nr 9
- 9-5-2015
- auteur A. Klomp
- De Kwestie
De kwestie
Ben de Kok, leerkracht op een basisschool in de Haagse Schilderswijk
“Onlangs is mijn moeder overleden. 94 jaar. Sinds enkele maanden woonde ze in een verzorgingstehuis. Die maanden heb ik van nabij meegemaakt hoe de toegewijde personeelsleden door allerlei bezuinigingen meer werk op hun bordje krijgen dan ze aankunnen. Op een dag viel mijn moeder, brak haar arm en schouder en was na twee weken dood. Na een week afwezigheid was ik weer op school. Vooraf wist ik niet hoe het zou voelen. Maar nu weet ik dat, hoewel het uiteraard geen verdriet wegneemt, het troost biedt wanneer collega's welgemeend condoleren en wat nader geïnformeerd willen worden. Ik weet nu ook dat de reactie ‘94 jaar, daar zou ik zo voor tekenen’, niet prettig aankomt. Mijn leerlingen wilden het er graag met me over hebben. De conclusie van het gesprek: het is heel verdrietig als iemand overlijdt, maar het is fijn als je erover kunt praten.”
Mette van Dijk, vierdejaars gymnasiaste en blogger bij Scholieren.com
“Wanneer een docent lange tijd afwezig is geweest, vragen leerlingen zich altijd af hoe dat komt. Ze zullen er dan ook over praten, onderling of met andere leraren. De kans is groot dat ze óf iets verzinnen, óf dat een andere leraar zijn mond voorbijpraat. Kortom: er komen hoe dan ook verhalen in omloop. Daarom denk ik dat het beter is om gewoon meteen, in de eerste les, een duidelijk verhaal te vertellen, waarin je laat weten wat er is gebeurd. Dan hebben leerlingen begrip voor je afwezigheid en zullen ze misschien minder pijnlijke vragen stellen. Je hoeft niet in tranen uit te barsten, of alle details te vertellen. Een korte uitleg is genoeg. Als leerlingen vragen stellen, is antwoorden natuurlijk niet verplicht, maar je hoeft ze ook niet per se te ontwijken. Het is, denk ik, juist fijn te merken dat je leerlingen belangstelling hebben.”
Trudy Coenen, vmbo-docent en oud-Leraar van het jaar
“Met lood in mijn schoenen pakte ik na de begrafenis van mijn zusje de lessen weer op. Ik kwam de klas binnen en het was doodstil - en dat is uitzonderlijk. Ik vertelde wat er was gebeurd. De kinderen waren lief. Sommige kinderen zeiden niets, waaronder Harjot. Maar 's avonds stuurde hij een mailtje. Dat hij wat had willen zeggen, dat hij me een knuffel had willen geven. Letterlijk: ‘Ik heb ook vaak in zulke situaties gezeten en ik begrijp ook hoe zo'n gevoel is. Er kwam nix uit me mond omdat het te pijnlijk is om dat tot woorden te brengen. Ik wens u veel sterkte. DE HELE SCHOOL HOUDT ONTZETTEND VEEL VAN U en ik ook :) Groetjes, Harjot.’ Dat stil zijn duurde overigens niet erg lang, zodat ik gedwongen was de draad weer op te pakken. Je verdriet wordt er niet minder door, maar het leidt wel af.”
In de rubriek De kwestie leggen we maandelijks een vraag voor aan een vast panel van deskundigen. Drie ervan reageren. Heb je zelf een kwestie die je wilt voorleggen aan ons panel? Mail naar onderwijsblad@aob.nl