- blad nr 9
- 9-5-2015
- auteur R. Wisman
- Na de bel
René
René is getrouwd met Diny (58). Zij is IC-verpleegkundige, maar door een probleem met haar rug werkt zij nu als reanimatiecoördinator in het TweeStedenZiekenhuis in Tilburg.
René en Diny zijn 35 jaar getrouwd, hebben drie uitwonende kinderen en wonen in Hilvarenbeek. In hun vrije tijd zijn ze op veel fronten actief: wandelen, fietsen, zwemmen, wintersport, met de camper op reis, tuinieren, koken.
Gehurkt poetst Diny een duivenpoepje van de antracietkleurige terrastegel achter de monumentale langgevelboerderij, terwijl René met de stoelkussensnaar buiten komt. Bij inschrijving bood het echtpaar twintig jaar geleden het hoogste bedrag voor de toenmalige bouwval. Alles wat ze zelf konden doen bij de verbouwing - waarbij ze met hun drie kinderen in een stacaravan naast de bouwput bivakkeerden - deden ze ook zelf: giergoten leegscheppen,bakstenen schoonbikken, schilderen. “Lagen de kinderen om acht uur op bed, zeiden we tegen elkaar: Zullen we dat muurtje in de stal nog even slopen?”, lacht René naar zijn vrouw. Het project ‘boerderij’ noemen ze het achteraf.
Deze weken domineert het project ‘bruiloft’. Hun zoon trouwt half mei en de lunch voor de daggasten vindt bij hen thuis plaats. “Er moet nog een hoop gebeuren in de tuin”, zegt Diny, terwijl ze op het zevenblad wijst dat tussen de wortels van een hortensia omhoog groeit. Het moeilijk uitroeibare‘tuinmansverdriet’ doet haar onwillekeurig denken aan het project ‘kanker’ dat ze samen doormaakten. Op zijn 42ste had René een tumor in zijn darmen met uitzaaiingen in de lever en het lymfestelsel. Twee jaar, twee operaties en diverse chemokuren later waren er weer uitzaaiingen. De chirurg adviseerde hun een kaarsje aan te steken en een driemaandelijkse agenda te maken.
René: “Toch heb ik nooit gedacht dat ik dood zou gaan. Ik voelde me sterk en gezond. Tussen de eerste en tweede operatie liep ik een halve marathon.” Diny: “Er was verdriet, maar thuis overheerste dat niet.”
Ze kochten een nieuwe auto. René: “Een donkerblauwe Volvo Stationwagen. Robuust, stoer; die wilde ik altijd al hebben.” Met een holistisch werkende arts maakten ze een plan om de kanker te bestrijden: met voeding, beweging, visualisatie, voedingssupplementen en orthomoleculaire geneesmiddelen. Diny was de drijvende kracht achter het dieet. Daarnaast voedde René zich met succesverhalen van mensen die kanker overleefden.
Diny: “Een jaar later belde de dokter de uitslag van de mri-scan door. We kunnen met de beste wil van de wereld geen kankercel meer vinden, zei hij.” René is nu vijftien jaar kankervrij. Nog altijd krijgen ze een paar keer per jaar mensen op bezoek die met kanker te maken hebben en precies willen weten wat zij allemaal hebben gedaan. In de werkkamer bewaart Diny een archief met een schat aan informatie over gezondheid en ziekte. Ze benadrukt dat er geen wondermiddelen bestaan. “René is beter geworden door een combinatie van therapieën en een grote dosis geluk.”
Sinds drie jaar zit Diny in de lappenmand als gevolg van een scoliose in haar rug. Ze kan niet meer werken, tennissen en tuinieren zoals ze gewend was, maar moet dagelijks enkele malen gaan liggen. Toch blijft het glas halfvol. “Als ik René thuis zie komen, denk ik: ‘Daar is mijn René weer’. “We hebben het hartstikke goed samen.” René: “Ik heb niet het gevoel dat ik langs het randje van de afgrond ben gegaan.” Diny: “Maar dat ben je wel.” René: “Reden te meer om van het leven een feestje te maken.”