- blad nr 7
- 4-4-2015
- auteur R. Wisman
- Na de bel
Maaike
Siebe Jager (56) werkt sinds januari 2015 eveneens fulltime als docent Nederlands (mbo) bij het AOC Oost in Doetinchem. Daarvoor werkte hij ruim dertien jaar op het vmbo van AOC Oost en daarvoor op vier basisscholen in de regio.
Beiden studeerden in 1981 af aan de Pedagogische Academie. Maaike in Doetinchem en Siebe in Sneek.
Ze wonen in Halle-Nijman en hebben vier uitwonende kinderen: Jitske (30), Eelkje (29), Sietse (26) en Sjirksjoerd (24) van wie er drie in het onderwijs werken. Het paar heeft één kleinkind en er zijn twee kleinkinderen op komst.
Hun hobby’s zijn fietsen en tuinieren. Ze hebben een stacaravan in Wyckel.
“Kijk”, wijst Siebe, “de eerste bij”.
“Die komt op de Helleborus af”, reageert Maaike. Terwijl deze geelgebloemde wintervaste voorjaarsbloeier bewondering oogst, wiedt Siebe een verdwaald hulstplantje. Na school zijn Maaike en Siebe actief in de tuin die ze de afgelopen vier jaar zelf aanlegden rondom hun jaren twintig nieuwbouwhuis.
Eerst was de achtertuin één groot veld van campinggras, vertelt Siebe: “Dat is stevig.” Ieder jaar maakte een deel van het gras plaats voor iets nieuws: een moestuin, gezellige zitjes, een Finse kota waar ze in de koude maanden bij een houtvuur een glas wijn drinken, een jonge walnootboom die vorig jaar één noot gaf. “Je moet ‘m de tijd geven om goed te wortelen”, relativeert Siebe.
Siebe doet het zware tuinwerk. Maaike zaait en creëert. Van de takken van de ruim honderd jaar oude lindeboom die Siebe onlangs snoeide, maakt Maaike decoratieve kransen. De handgemaakte houten ooievaar -die in de opgeruimde schuur klaar ligt om een nieuw kleinkind te verwelkomen- illustreert eveneens hoe hun vaardigheden elkaar aanvullen. Maaike bedenkt, tekent en verft, Siebe zaagt. Siebe: “Jij hebt altijd ideeën.” Maaike: “Jij bent goed in het uitvoeren van de dingen die ik bedenk.”
Toen ze een breder bed wilden, bedacht Maaike dat ze de planken van de voor- en achterzijde aan de zijkant zouden kunnen bevestigen. Siebe voerde het uit.
Toen hun eerste kind geboren werd, stelde Siebe zijn werkgever voor om de baan van leerkracht samen met zijn vrouw in een duobaan te vervullen. Maaike lacht. “Het was 1984. Daar waren de geesten nog niet rijp voor.” Als jonge moeder van vier maakte Maaike zich op een andere manier nuttig. Ze naaide gordijnen, bekleedde stoelen en maakte kleding voor de kinderen. De embleempjes van de merkkleding die ze soms in de uitverkoop kocht, naaide ze op haar eigen ontwerpen.
Siebe, vergoelijkend: “Ik verdiende toen ook niet zoveel.”
Ze zijn allebei geboren in Friesland. Siebe groeide er ook op. Samen praten ze Fries, Siebe denkt en droomt in het Fries, Maaike denkt en droomt in het Nederlands; zij groeide elders op. Maar voor hun kleinkind Ruben zijn ze pake en beppe. ‘Oer bedtiid falt te underhandeljen’, aldus de Friese huisregels die ze in hout gekerfd van hun dochters kregen. Het leuke van opa en oma zijn, vinden ze, is dat je de regels minder nauw hoeft te volgen dan met je eigen kinderen. “Als Ruben ’s nachts niet kan slapen terwijl hij bij ons logeert, mag hij tussen ons in”, bekent Maaike.
De opvoeding laten ze aan de ouders over. Maaike: “Zo lang onze kinderen geen adviezen vragen, geven we ze niet.”
“Anders krijg je een OMA-effect”, lacht Siebe. “Ongevraagd Mening en Advies.”
Maaike: “Vroeger zei ik: ‘Ik wil geen man die onderwijzer is’ uit angst altijd over dezelfde dingen te praten. Nu ben ik juist blij dat ik een man heb die in het onderwijs werkt. Je snapt waar de ander het over heeft en kunt elkaar helpen.”