blad nr 6
21-3-2015
auteur J. Muijres
Kleine column

Prioriteiten

'Mensen gaan niet in het onderwijs werken vanwege het geld' is een van de meest gehoorde zinnen in discussies over de leraar of de staat van het onderwijs. En inderdaad: wie voor een loopbaan in onze sector heeft gekozen, ziet zichzelf waarschijnlijk niet baden in de champagne op een luxejacht. Hooguit proberen ze scholieren met zulke visioenen te helpen hun dromen na te jagen. Of indien nodig bij te stellen.
Dat het in onze sector toch vaak over geld gaat, ligt verscholen in de manier waarop wij als samenleving met ons onderwijs wensen om te gaan.
Voorbeelden?
Op het moment dat ik dit schrijf, brengt de NOS het nieuws dat er kinderen zijn met een extra zorgvraag die in de knel komen. Gemeenten en zorgverzekeraars liggen namelijk met elkaar in de clinch over de vraag wie er moet betalen voor het passend onderwijs waarmee we alle leerlingen willen leren omgaan met verschillen. Die kinderen zitten intussen thuis of krijgen niet de zorg die ze nodig hebben.
Op het moment dat ik dit schrijf, analyseer ik de kabinetsplannen voor beter bewegingsonderwijs in het primair onderwijs. Daar trekt men 5 miljoen euro extra voor uit. Omgerekend is dat zo'n drie euro per kind, 90 euro per klas, 600 euro per school. Dat is geen investering waarmee je het bewegingsonderwijs naar het hoger plan trekt, zoals de AOb samen met Olympisch kampioen Anky van Grunsven voor ogen heeft. Dat is een fooi beschikbaar stellen om van het gezeur af te zijn.
Het zou schelen als dit uitzonderingen waren. Maar helaas. De afgelopen weken hebben we ons druk mogen maken om bestuurders die weigeren leerlingen met een havo/vwo advies toe te laten tot de brugklas. Waarom? Op het moment dat zo'n scholier toch meer 'havo' blijkt te zijn, krijgt de instelling daar minpunten voor van de inspectie. Tot zover de wens om ieder kind maximale kansen te bieden.
Maar de AOb zou de AOb niet zijn als we ons niet bleven melden om al dit soort kwesties aan de kaak te stellen. Bij politici en bij bestuurders. Bij die laatste groep zien we trouwens een scheidslijn: de mensen die zelf ervaring hebben voor de klas zijn geneigd schouder aan schouder met ons te staan als het om het funderend onderwijs gaat. De steeds algemenere bestuurder-uit-de-politiek vindt de zaken die ik hierboven aankaart geen problemen maar 'targets'. Gelukkig zijn ook die bestuurders meestal wel ontvankelijk voor argumenten.
Onderwijs is de voornaamste bouwsteen die we hebben om te zorgen dat iedereen met min of meer dezelfde kansen aan de samenleving kan beginnen. Als zo'n sector last heeft van gesteggel over rekeningen en gezeur over targets, moeten we heel goed gaan nadenken over de prioriteiten in Nederland.
José Muijres
Bestuurder AOb