• blad nr 4
  • 21-2-2015
  • auteur A. Klomp 
  • Na de bel

 

Carolien

Carolien de Koning en Mattijs de Vries wonen in Zwolle. Hij is vaatchirurg in Nijmegen en Carolien is oprichter van Bureau Kroon (www.bureaukroon.nl), waar ze kinderen begeleidt om meer plezier in leren te krijgen. Tot voor kort was ze ook nog leerkracht in het speciaal onderwijs, net als haar moeder, Ineke Donker, altijd is geweest. Ineke past soms op de kinderen, als Carolien een training heeft. De kinderen zijn Wout (bijna 5 jaar), Eefje (2 jaar) en Meike (4 maanden).
Tekst Aranka Klomp Foto Rob Niemantsverdriet
De hagel slaat tegen de ruiten als Carolien de behandeltafel inklapt die midden in de woonkamer staat. Ze bibbert even hardop bij het idee dat haar moeder en de kinderen zo meteen nog door de kou moeten. Oma haalt vandaag de twee jongsten van de opvang en blijft een nachtje logeren om morgen hetzelfde te doen, wanneer Carolien een cursus heeft. Die volgt ze veel en graag, vertelt ze. “Ik ben een kennisspons en er zijn enorm veel nieuwe ontwikkelingen die ik kan gebruiken in mijn eigen praktijk.”
Vijf jaar geleden begon ze Bureau Kroon, waar ze kinderen met leer- of andere ontwikkelingsstoornissen begeleidt. Haar belangstelling werd geboren toen ze nog voor de klas stond. Inmiddels heeft ze zichzelf gespecialiseerd en loopt haar praktijk aan huis zo goed, dat ze het onderwijs verlaten heeft. “Als juf althans”, zegt ze, “maar de drijfveer is hetzelfde. Ik wil kinderen helpen om ze, met al hun individuele en unieke eigenschappen, lekker in hun vel te laten zitten.”
De praktijk aan huis is niet het enige waar werk en privé door elkaar lopen. Caroliens dochter Eefje bleek een taal- en motorische achterstand te hebben. “Doordat ik er beroepshalve oog voor heb, kunnen we haar nu al heel vroeg extra begeleiding geven. Ze gaat tweemaal per week naar een peuterpraatgroep en thuis oefen ik ook met haar.” Ze wijst op de grote ballen die in de kamer liggen. “Daar laat ik Eefje op haar buik overheen rollen, waarna ze zich met haar handen moet tegenhouden. Dit is een belangrijke reflex die zij aanvankelijk miste. Als ze struikelde, viel ze plat op haar snoet, met haar armen slap langs haar lijfje.”
De schrik was groot, toen Eefjes ontwikkelingsstoornis werd ontdekt, maar Carolien en haar man keken al snel naar wat ze wél kon en welke hulp er mogelijk was. “Het gaat erom dat ze gelukkig is en dat wordt ze steeds meer, merken we. In plaats van dat ze gefrustreerd is dat ze iets niet kan overbrengen, leert ze oplossingen te gebruiken. Zo gebaren we heel veel. Opeens gaat de wereld dan open voor een kind.”
Terwijl Carolien een lasagneschotel in de oven schuift, komen haar moeder en de twee jongste meisjes thuis. Even later volgt Wout, die thuis wordt gebracht van een verjaardagsfeestje. “Nou, we zijn compleet”, stelt Carolien vast en ze moet er zelf om lachen. “Hiermee schrijf ik mijn man niet af hoor, maar we eten nu eenmaal vaak zonder hem, vanwege zijn lange reistijd.” Dat ze nu wat makkelijker haar tijd kan indelen dan toen ze voor de klas stond, is één van de redenen dat ze niet meer terug wil naar het onderwijs. “In eerste instantie was ik bang de schoolkinderen te gaan missen, maar die krijg ik natuurlijk ook in mijn praktijk en daar kan ik ze onverdeelde aandacht geven.” “Als ik nu voor een beroepskeuze zou staan, zou ik precies hetzelfde doen,” zegt haar moeder. “Wel de roeping volgen, maar er een eigen invulling aan geven.”

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.