• blad nr 13
  • 1-7-2000
  • auteur . Overige 
  • Redactioneel

 

Blindenschool in Gambia

Het leek aanlokkelijk, een achtdaagse last-minute vliegreis voor maar 800 gulden naar Gambia. Het land bekijken, op het strand liggen, lezen, wandelen, bijkomen van de dagelijkse beslommering in Nederland. Maar al bij de transfer van het vliegveld naar het hotel wordt duidelijk hoe naïef we waren. Over slechte wegen passeren we vuilnisbelten waar koeien rondscharrelen, optrekjes van golfplaat, autowrakken. Gambia is arm.
Dat bleek ook al op het vliegveld. Onze koffers werden uit onze handen gerukt, op een kar gezet en meegenomen door een van de vele kruiers. Bij de bus naar het hotel kregen we de gegijzelde bagage terug tegen betaling van één gulden Nederlands geld - vast tarief!
s Avonds bij het hotel herhaalt het tafereel zich. We gooien onze koffers op het doorgezakte bed en gaan de boel verkennen, een wandelingetje naar het strand, even samen op adem komen. Eén voet buiten het hek van het hotel is al genoeg: we worden belaagd door vijf hustlers, jongens in een moderne Europese outfit, die zichzelf Official Guides noemen. Ze bieden hun diensten aan, lopen als een schaduw met je mee, willen alles voor je regelen, uiteraard tegen betaling. Hoeveel? ³What your heart decides.² Wat moeten ze ook anders: er is geen werk, de toeristen zijn hun enige bron van inkomsten. Leer je met hen omgaan, dan kan hun gezelschap soms plezierig en informatief zijn. Maar er zijn ook toeristen die vanwege de opdringerige aandacht van de hustlers hun hotel niet meer verlaten en hun vakantie doorbrengen aan de rand van het zwembad.
Ook wij zijn enigszins overrompeld door al die zelfbenoemde gidsen, dus besluiten we de volgende dag met een georganiseerde tour mee te gaan.

In een Brits museum worden de heldhaftige daden van de Britse kolonialisten breed uitgemeten. Verder voert de tour, naar drukke en kleurrijke markten waar namaak-Nikes torenhoog te koop liggen naast vis, groenten en fruit. Kleine kinderen pakken je hand en kijken je stralend aan.
Onverwacht brengt de tour ons naar een school in de hoofdstad Banjul, The Campama School for the Blind. Op een ommuurde zanderige binnenplaats staan een gebouw van twee verdiepingen en een barak. We worden een klaslokaaltje binnengevoerd waar zo¹n tien blinde of slechtziende kinderen zitten van zes tot veertien jaar. Ze verwelkomen ons met een lied, begeleid door een mondharmonica. Al zingend trommelen ze ritmisch op de ijzeren schoolbanken. Het is hartverwarmend.
Maar plotseling schamen we ons omdat deze kinderen Œmoeten¹ optreden om van ons, rijke westerlingen, wat geld los te peuteren. We kijken elkaar aan en besluiten dat we meer van deze kinderen willen weten. Gelukkig vindt het schoolhoofd het goed als we zonder groep terugkomen om te praten en te fotograferen.
De volgende dag vertellen de leerkrachten en de directeur dat dit speciale klasje voor blinde en slechtziende kinderen uniek is in Gambia. De kinderen leren er met hun handicap omgaan. Naast braille leren ze allerlei dagelijkse dingen: lopen op straat, de bus pakken, boodschappen doen en voor zichzelf zorgen. Als ze dat eenmaal kunnen, stromen ze door naar het reguliere basisonderwijs en komen bij niet-blinde kinderen in de klas. Ook daar kijken we rond en zien hoe toegewijd de niet-blinde kinderen de blinde helpen.
De leerkrachten zijn trots op hun school, maar ze kampen met een hardnekkig probleem: er is een tekort aan van alles. Ook de integratie van de blinde kinderen in het reguliere onderwijs verloopt niet vlekkeloos. Door de grote klassen, gebrek aan speciale training en aangepast onderwijs worden de blinde kinderen te vaak aan hun lot overgelaten. Toch zijn de kinderen zelf heel positief over de school. ³Here we get a chance to learn. I wouldn¹t miss it for anything.²
Terug in Nederland hebben we een brochure met foto¹s over de school gemaakt. Daarmee zoeken we geld en sponsors en verzamelen materiaal dat in Gambia niet te krijgen is. Een gulle blindenbibliotheek schonk ons al brailleapparaten, brailleatlassen, cassettebandjes met Engelstalige sprookjes en enkele blindenstokken. De brochure gaat ook naar Gambia, zodat de school informatie aan toeristen kan meegeven met het verzoek te helpen bij het werven van fondsen. Binnenkort gaan we terug naar Gambia om een video te maken over de school en om het verzamelde
materiaal te brengen. Met uw hulp kunnen we nog meer voor de kinderen meenemen.
U kunt een bijdrage leveren door geld te storten op giro 6930977 ten name van Stichting Beeldspraak, Nijmegen onder vermelding
van School voor blinden Gambia¹.

Dit bericht delen:

© 2023 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.