blad nr 16
25-10-2014
auteur W. de Lange, de
Column

Duurzaam inzetbaar

Het is half acht en nog schemerdonker. Een handjevol collega’s staat voor het rolluik. “Kom er gezellig bij, bij de hangdocenten.” Niemand met een sleutel. Grappen, steeds heftiger ochtendrood, gouden herfstbladeren. De eerste bel van acht uur is al gegaan, als de conciërge opendoet. Geeft allemaal niks, het is ons eigenste kleine schooltje. Knus drommen we naar binnen, ieder op een drafje naar zijn eigen lokaal.
Nou ja, knus. Joy, vijftien jaar oud, blijkt opgenomen met een gevaarlijke kwaal. Ze is de tweede leerling in een half jaar, die dit overkomt. Haar hartsvriendin Suzy is in één dag van een springerig poppetje veranderd in een wassend beeld, dat zwijgend doet alsof ze naar school komt om te leren. Lindsey, de derde vriendin uit het zingende en dansende drietal, is sterk. Zij vertelt de hangdocenten nuchter en uitgebreid, hoe de zieke eraan toe is. Ze is geschokt, maar heeft geen zin om daarmee te koop te lopen. Ze maakt grappen met de stagecoördinator en gaat vanavond weer naar het ziekenhuis.
Ik heb opdrachten en toetsen niet vooraf kunnen kopiëren, vanwege de dichte deur. “Moet even kopiëren. Lars, jij bent politieagent!” Als ze eenmaal rustig aan het schrijven zijn, merk ik dat ik ontzettend naar de wc moet, want ook dat is er bij ingeschoten. Kan nu echt niet. Toets. Ik probeer ontspannen cijfers aan de onwillige computer te voeren, rust uit te stralen en niet aan de wc te denken.
Als de volgende bel gaat, kan ik de tweedeklassers niet met uitgestoken hand bij de deur ontvangen, want ik moet naar de wc. Maar de doorgang wordt geblokkeerd door een geschokte collega Frans/Engels, met een enveloppe in haar hand. “Boksbeugel! In de eerste klas!” Ze doet het verhaal van mijn mentorkind Zelgai. Hij wilde waarschijnlijk indruk maken op zijn rijke en gevierde klasgenoot Joey, door te pronken met de boksbeugel van z’n broer. Zelgai, nog geen anderhalve meter hoog, zit snikkend in de hal. Hij is bang dat zijn broer hem gaat slaan, dat de directeur heel hard gaat schreeuwen, dat zijn moeder gaat huilen en dat wij hem allemaal gaan haten. Of hij alsjebliehiehieHIEFT de boksbeugel terug mag, voordat zijn broer erachter komt. Nee dus. Niet de boksbeugel maakt je een man, maar je vermogen om tegenslag onder ogen te zien, zeg ik. Het is de dag van Corbulo, maar dat weet ik dan gelukkig nog niet. Ik heb helemaal geen zin om Zelgai in dat licht te bezien.
Derde klas Duits, tweede klas geschiedenis, weer een eerste klas, de dag dendert door. Daarna een vergadering over die vijftig uur voor onze duurzame inzetbaarheid. Hoe moet een schooltje als het onze dat fatsoenlijk in het rooster oplossen? We proberen een touw aan het wangedrocht vast te knopen.
Als we naar buiten komen staat een groot deel van de klas van Joy, Lindsey en Suzy nog steeds voor de school, rond een ding waar muziek uit komt. De meisjes, ook Suzy, ook Lindsey, deinen en neuriën op het popnummer mee, een beetje in trance, droevig maar blij met het groepsgevoel.