- blad nr 16
- 25-10-2014
- auteur . Overige
- Na de bel
Roos
Roos Dieleman (38) woont met dochters Eva (4) en Lotte (8 maanden) in Groningen. Ze is docent aan de opleiding fysiotherapie, waar ze lessen anatomie en massagetherapie geeft. Ook is ze studieloopbaan- en stagebegeleider. Ze doet een master of education. In haar vrije tijd sport ze graag: hardlopen, schaatsen en wielrennen. Ook volgt ze de musclemove-trainingen (begeleid sporten in klein groepsverband in de buitenlucht) van haar vriendin Linda van Dijk (27). Linda woont tien minuten fietsen bij Roos vandaan en heeft in juni haar eigen fysiotherapiepraktijk geopend.
Ze moeten het vaak even uitleggen: Roos kreeg Eva (4) met haar ex-vrouw en besloot na de scheiding te proberen een tweede kind te krijgen. Dat werd Lotte van inmiddels acht maanden. Eva en Lotte zijn biologische zusjes, van een anonieme donor. Met haar ex heeft Roos het co-ouderschap over haar oudste, die een aantal dagen per week naar haar andere moeder gaat. Kleine Lotte is van Roos ‘alleen’, hoewel haar vriendin Linda nauw betrokken was bij het besluit, bij het proces van zwanger worden en bij de bevalling. Toch koos zij er bewust voor geen tweede moeder te worden voor Lotte. “Een kind krijgen is een ingrijpende beslissing, waar je volledig voor moet gaan”, legt ze uit. “Roos kon dat en doet dat geweldig. Ik ben hartstikke gek op beide kinderen, maar ik zit nog in een andere levensfase.”
Roos en Linda schelen elf jaar en ontmoetten elkaar zes jaar geleden voor het eerst op de opleiding waar Roos lesgeeft en Linda les kreeg. Roos was een paar jaar studieloopbaanbegeleider van Linda, maar de vonk sloeg toen nog niet over. Sterker, ze kunnen zich beiden hun ontmoetingen nauwelijks meer voor de geest halen. “Jij was een rustige meid die nooit problemen had, dat is het enige dat is blijven hangen”, zegt Roos. Linda: “En colleges heb ik alleen van je gehad in het eerste jaar. Het speelde sowieso nog allemaal niet voor mij.”
Nadat Linda twee jaar geleden haar diploma behaalde, ontstond er contact via Facebook. Aanvankelijk vanuit de gedeelde liefde voor fysiotherapie. “Dus dan chat je wat”, zegt Roos, “over het vinden van werk, de eerste ervaringen.”
“En daarna spreek je een keer af”, vult Linda aan. “Nou, en toen was het meteen pats-boem-raak-niks-meer-aan-doen”, vat Roos het ten slotte lachend samen.
Intussen kruipt Lotte over de vloer en grijpt naar het bakje ‘woensdagmiddagsnoepjes’ dat op de bijzettafel staat. Geroutineerd pakt Linda haar knuistje vast, geeft er een kus op en zet Lotte met haar neus de andere kant op weer op de vloer. Eva duwt onderwijl de tuindeur open en roept: ‘Dáááág hoor, ik ben even naar de buren.’ Dat is zo fijn aan deze buurt”, zegt Roos, die dit huis destijds met haar ex-vrouw kocht. “Iedereen zorgt een beetje voor elkaars kroost en het is hier vaak een ware instuif van kinderen of buren.”
Voor Linda was dat in het begin wennen. “Ik ben wat meer op mijzelf.” Voorlopig trekt ze nog niet in bij Roos, hoewel ze er vaak is. “Met de drukte van een startende eigen onderneming is het fijn om een eigen plek te hebben”, vindt ze. “Maar niet voor altijd”, zegt Roos. “Toch? Over een jaar of vijf zou ik ons hier heel graag samen zien. Jij hopelijk met rammelende eierstokken, want ik zou het zó mooi vinden als je een kindje zou krijgen.” Linda lijkt die wens niet voor het eerst te horen en knikt Roos gemoedelijk lachend toe. “We zien het wel. Eerst maar eens een goedlopende praktijk op poten zetten.”
“Ja”, beaamt Roos. “Zaken gaan voor het meisje. En we hebben het gewoon al heerlijk zoals het nu is.”
Meedoen aan deze rubriek? Mail naar onderwijsblad@aob.nl