• blad nr 13
  • 6-9-2014
  • auteur W. de Lange, de 
  • Column

 

Kuil

Ik heb alweer iets stoms gedaan. Het zal nog wel vaker voorkomen. Deze stommiteit past bij me. Na zeven jaar lesgeven kan ik niet zeggen dat het hier om een beginnersfout gaat. Wat is de fout? Ik hou van bijna al mijn leerlingen, en toch… als ik lesgeef, stomen ongeduld en wantrouwen snel, te snel, uit mijn oren. Zo graaf ik geregeld een kuil om zelf in te lazeren.
Het is de eerste schoolweek. Ik ben oprecht blij iedereen weer te zien, oprechter en blijer dan ooit. Daar is mijn oude mentorklas van vorig jaar. Wat zijn ze allemaal lang en sommigen ook breed geworden! Behalve Colin. Die is nog steeds piep en zijn stem ook. Dat kan ik heel goed horen, want hij klept maar door, dwars door het welkomstwoord, het klassengesprek, het opnemen van de absenten en mijn uitleg heen.
Colin is lichamelijk en geestelijk veel jonger dan de andere jongens, ook al heeft hij een hoop narigheid meegemaakt. Hij is zachtaardig, druk, en hij huilt heel makkelijk, als een basisschoolkind. Colin ergert zowel de straatwijze stadsbinken achterin, als de keurige, verstandige provinciale jongens voorin de klas. De meisjes zijn al helemaal niet in hem geïnteresseerd.
Dus wat doet kleine Colin? Heftige dingen zeggen om indruk te maken, meisjes pesten, propjes in de haren van Rosa schieten. Hij voelt niet aan, dat waar de grote jongens respect mee oogsten, slaat in zijn geval als een tang op een varken. Van achteren komt al geërgerd commentaar: “Juf, als ik zo zou kletsen, zou u al lang…” Binnen tien minuten zijn alle mechanismes van voor de vakantie weer geïnstalleerd. Bij mij ook.
Na de inleiding laat ik de klas toneelspelen. “Hoe, denken jullie, haalde Columbus zijn zeevaarders-vrienden over om mee te gaan op die krankzinnige en levensgevaarlijke ontdekkingsreis naar het westen?” De klas gaat in kleine groepjes nadenken, schrijven en daarna spelen.
Geschiedkundig zijn Sven en Niels de besten. Maar alle aandacht gaat uit naar Manja en Rosa, twee prachtige meiden met kunstzinnige ervaring, in volwassenheid mijlen op de jongens vooruit. De jongens achterin joelen, lachen en klappen. Manja was vorig jaar al de hipste van de klas en Rosa is al net zo mooi en bovendien nieuw. De twee actrices ergeren zich aan al dat stomme gejoel. Ik doe mijn best het er onder te krijgen. Met enig succes.
Wisseling van acteursploeg, een rommelig moment. En opeens hoor ik kleine Colin zeggen: “Rosa, doe je broek dicht.” Terwijl ik met stoelen schuif, denk ik even na. Hoor ik het goed? Doet Colin een wel heel erg wanhopige poging om indruk te maken op de jongens achterin? Ja hoor, nog een keer: “Rosa, doe je broek nou dicht.” Ik kijk naar Rosa. Die staart boos naar de grond. Ik leg de les stil. Ik preek, gelukkig zonder Colins naam te noemen. “Maar, juf…”, piept Colin. Ik snoer hem de mond en preek door. Na de les komen Sven en Niels naar me toe: “Hij zei ‘Doe je boek dicht’, juf, eerlijk.”

Dit bericht delen:

© 2023 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.