- blad nr 12
- 21-7-2014
- auteur . Overige
- Na de bel
Anne Marie
Tekst Aranka Klomp
Anne Marie schuift net zo lang met haar tuinstoel tot ze met haar gezicht precies in de zon zit. Het is dinsdagmiddag en ze heeft niets dringends op het programma staan. Misschien een paar boodschappen doen en vanavond nog even een blik werpen op haar mailbox. “Dat heb ik moeten leren hoor, om niet altijd aan het werk te zijn. Vroeger riep Joop wel eens langs de trap naar boven: Zal ik je bord eten maar gewoon komen brengen?”
Nu is het Joop die de zon laat voor wat ze is en op zolder zijn spullen bijeen zoekt voor een vertrek naar Frankrijk. Daar heeft het echtpaar een stacaravan waaraan hij, alleen, een week gaat klussen. “Helemaal niet erg”, zegt Anne Marie. “Wij kunnen bijzonder goed mét elkaar, maar ook best zonder.”
Ze delen het vakantieverblijf met een bevriend stel dat een paar huizen verderop woont en dat is tekenend voor het hechte sociale leven dat Anne Marie en Joop leiden. Met dezelfde vrienden deelden ze een motor en andere grote uitgaven doen ze ook vaak samen met anderen. “De rijdende rechter heeft er nog nooit aan te pas hoeven komen.” En er zijn vriendenclubjes voor van alles en nog wat: een theatergroep, een wandelclub en vriendinnen om mee naar het museum te gaan. En feestjes. “Ja, daar houden we wel van”, lacht Anne Marie en ze wijst op het bord dat aan een muurtje in de tuin hangt:
Het LingemanBos
100 jaar samen bomen
Ze kregen het straatnaambordje toen ze vierden dat ze vijftig werden. “We genieten ervan om een hele club mensen om ons heen te hebben. Ik neem meestal het voortouw. Ik ben een echte organisator.” Die eigenschap kwam goed van pas toen ze ruim vijftien jaar geleden van een functie bij de reclassering het onderwijs in rolde en samen met een collega een gloednieuwe opleiding op poten zette. “Echt pionieren”, vertelt ze. “Vijfentwintig studenten hadden we met zijn tweeën. We deden alles zelf en konden heel besluitvaardig te werk gaan.” Inmiddels telt de opleiding 45 medewerkers en ruim 900 studenten.
Die groei was een teken dat de opleiding bestaansrecht had en heeft, maar voor Anne Marie was het soms lastig. “Omdat ik oudgediende ben, voelde ik me overal verantwoordelijk voor. Het was mijn kindje dat daar groot groeide.” Ze besloot zeven jaar geleden van de voltijd- naar de deeltijdopleiding over te stappen. “Het is kleinschaliger en ik vind het fijn dat ik geen ‘juf’ meer hoef te spelen. Niet dat voltijders nooit gemotiveerd zijn, maar sommige studenten zijn nu eenmaal nog op zoek naar wat ze willen.”
Anne Marie werpt een blik omhoog langs de gevel, waarachter Joop op internet klustips en het Franse weerbericht bekijkt. “Niet dat je opeens weet wat je wilt hoor, als je oud bent”, lacht ze. “Joop en ik hadden het er van de week nog over: wat gaan we doen, over een jaar of vier? Misschien vertrekken we permanent naar Frankrijk, al moet ik wel even slikken bij het idee dat onze vrienden dan niet meer zo maar even hun hoofd om de deur steken.”