blad nr 10
24-5-2014
auteur L. Verheggen
Kleine column

Vertrouwen

Eerder in deze editie van het Onderwijsblad trof u een artikel over fysiek contact met kinderen. Uit dat verhaal blijkt dat de vraag of een leraar een kind onder bepaalde omstandigheden bij de arm mag pakken niet meer zo eenvoudig met ‘ja’ is te beantwoorden. Voor je het weet zit je als leraar een excuusbrief te schrijven op last van het Openbaar Ministerie. Omdat je een pestkop tot de orde riep die kleinere kinderen aan het treiteren was.
Geen misverstand: ik ben de eerste om te beamen dat we in het onderwijs terughoudend moeten zijn met dit soort acties. Maar als een leraar geen andere keus heeft, dan moet het maar. In die zin wijkt mijn mening dus wat af van de gangbare norm dat je fysiek contact altijd moet proberen te voorkomen. Om de doodsimpele reden dat het niet werkt: soms moet een leraar aan de noodrem hangen bij pesterijen, bij een woede-uitbarsting van een gefrustreerde scholier, bij een vechtpartij die moet worden gestaakt. ‘Hé joh, houd daar mee op’ roepen werkt niet altijd. En eigenlijk weet iedereen dat.
Daarom is het ook zo ontzettend storend dat de politie en het OM zich bij de casus waarop het verhaal in dit blad is gebaseerd zo rigide opstelden: de moeder van de pestkop liet zich wat op de mouw spelden, de politie en het OM pakten de leraar aan alsof hij een of andere crimineel was. Ik zeg niet dat iedereen die in het onderwijs werkt met de fluwelen handschoen moet worden aangepakt, maar ik vind wel dat mensen die weten hoe het is om een gezag dragende functie te hebben iets meer begrip moeten hebben voor mensen die werken in het onderwijs en te maken hebben met de moeilijkheden die ook bij ons vak horen.
Willen we in het onderwijs ons werk goed kunnen doen, dan is het zaak dat de mensen om ons heen vertrouwen hebben in ons handelen. Daar zijn we zelf bij, maar we kunnen het als leraren en ondersteuners niet alleen. Politici en werkgeversorganisaties hebben ook een rol te vervullen. Het lijkt me goed om eens een debat hierover te organiseren. Niet alleen met mensen uit het onderwijs, maar ook met politie en OM, want ook zij hebben hier een rol in. Gezien het toenemend aantal incidenten is daar alle aanleiding toe.
We moeten ook naar onszelf durven kijken: hoe ga je om met je collega die voor verhoor mee moet naar het politiebureau? Staat die alleen, of is er iemand van de school mee voor morele ondersteuning? Collegialiteit is een groot goed. Een team dat eenheid uitstraalt en ontvankelijk is voor kritiek, weerstaat de zwaarste stormen. Tot in de rechtbank aan toe.

Liesbeth Verheggen, bestuurder AOb