blad nr 10
24-5-2014
auteur . Lachesis
Column

Naar bed

Op een internetforum breekt een felle discussie los over een camping in Frankrijk waar geen ouders met kinderen worden toegelaten. Er wordt schande van gesproken. Discriminatie is het! Zelf zou ik onmiddellijk af willen reizen naar deze plek. Het lijkt me er heerlijk. Ik bedoel: er is toch wel een grens aan wat je aan kinderlawaai, kindergedoe, kinderaanwezigheid hoeft te verdragen in dit leven? Het mag toch wel eens een onsje minder? Een paar weken zonder kindergeluid zou wonderen doen voor mijn energie en werklust. Wat kan er op tegen zijn? Maar nee hoor, de hele meivakantie zit ik middenin de kinderen. Op camping één is een groot gezin neergestreken. Binnen de kortste keren hebben ze het terrein zo ongeveer geannexeerd. Er vliegen ballen voor ons langs, er liggen fietsjes voor de ingang van onze tent en er klinkt onophoudelijk lawaai. Daar valt er een, daar brult er een, daar wil er een zijn eten niet opeten. Dan moet je naar bed, klinkt het steeds dreigend. Doe het dan! Doe het dan, stop het in bed, tandenknars ik hardop. Maar deze moeder doet het niet, dat weet dat kind best. Het treurige van al die lange mooie vakanties in het onderwijs is dat de kinderen dan ook niet naar school hoeven en massaal naar vakantiekampen afreizen. Zo ontsnap ik nooit eens aan ze. Op camping twee heeft een vader besloten zijn dochter van haar rekenproblemen af te helpen. Hij is er uitgebreid voor gaan zitten en negeert alle tekenen van onwil bij zijn dochter: gapen, hand onder het hoofd, ostentatief op haar horloge blikken. Kijk hier hebben we een som over de oppervlakte, Saar. Hoe gaat dat ook alweer? O ja. Papa vond die sommen altijd heel leuk. Je neemt eerst de lengte… weet je wat de lengte is? Gaap. Kijk dat staat daar! Eh… welke som pap? Som 1. Eh… kweetniet. En zo gaat het maar door. Het is een geduldige man. Hij gaat uren onverdroten door. Het effect is echter nul. Het enige dat zijn dochter waarschijnlijk onthouden heeft is dat papa het allemaal zelf heel goed snapt. Het boek dat ik tijdens al deze verwikkelingen probeer te lezen wil maar niet vlotten nu ik andermaal in de breuken, de verhoudingen en de oppervlaktematen ben verzeild. Op camping drie huist een zeurderig tiepje naast ons. Ze vindt consequent niks leuk. Zullen we dan dit, vraagt haar moeder steeds vriendelijk. Zullen we dan dat? Maar nee, het kind wil niks. Met een bewonderingswaardige rust blijft moeder alternatieven bieden en de stelligheden van haar koppige dochter weerleggen. Ze onderhandelt tot ik er horendol van word en wel hardop wil schreeuwen: Ook naar bed jij. En je moeder. De hele santenkraam! Allemaal naar bed! Mijn ongeduld komt natuurlijk ook voort uit een totaal gebrek aan mogelijkheden om in te grijpen in al dit soort gevallen. Opmerkingen die op school vanzelfsprekend zijn ‘hou eens op met dat gezeur, ruim je rommel eens op, schreeuw niet zo’ leiden hier natuurlijk tot geweldige confrontaties. En terecht. Wie heeft op vakantie nu behoefte aan zo’n narrige, zeurderige buurvrouw op de camping. Zo een die zucht om alle moedeloze pogingen die je doet om greep te krijgen op het gedrag van je kind, die snuift als je toch echt van mening bent dat je er alles aan doet om de rekenproblemen van je kind te verhelpen. En kijk nou naar dat chagrijnige gebaar waarmee ze het fietsje van je zoon weer terug komt brengen als je even niet opgelet hebt. Die grimas waarmee ze weer terugbladert in haar boek omdat ze afgeleid was door het gemopper van je echtgenoot op je dochter. Jeetje wat een zeurpiet. Zeker geen kinderen gewend. Waarom gaat dat mens niet buiten de schoolvakanties op vakantie!