blad nr 7
5-4-2014
auteur A. Jonkman
Column

Thuis

Een jaar of twintig geleden zat ik zoals elke dag achter mijn bureau een aflevering voor te bereiden van de 5 Uur Show, een infotainment programma van RTL4, gepresenteerd door Viola Holt en Catherine Keyl. Catherine kwam tegenover mij zitten en vroeg: “Morgen ben ik te gast in het programma van Sonja Barend. Als zij aan mij vraagt waarom ik tegenwoordig de 5 Uur Show presenteer, wat zeg ik dan?” Catherine vond zichzelf een serieuze journalist en zij schaamde zich soms voor de inhoud van ons programma. Ik zei dat ze toch zeker zelf wel wist wat haar overwegingen waren geweest? Het was toch niet nodig een opgepoetst antwoord te fabriceren? Catherine vond van wel. Niet op verjaardagen, maar wel tegenover Sonja. Mensen vragen mij heel vaak waarom ik de stap van programmamaker naar docent heb gezet. Ik was veertig en wilde de komende 25 jaar graag iets doen dat echt zin had.
Deze week was ik even terug in Hilversum. Twee van mijn leerlingen uit 4-havo, Verena en Sarah, hadden ter gelegenheid van pi-dag op 14 maart (derde maand, veertiende dag = 3,14) in de aula van de school een activiteit georganiseerd. Honderdtwintig leerlingen hadden aan de hand van een aantal criteria passers getest en het Vara-programma Kassa had daar opnames van gemaakt. Een collega en ik waren met zo’n twintig leerlingen naar de studio gekomen waar Verena en Sarah samen met presentatrice Brecht van Hulten de uitslag van de test bekend zouden maken. Wij werden gastvrij ontvangen met een lekkere maaltijd, het publiek werd vermaakt door een enthousiaste entertainer en iedereen mocht met Brecht op de foto. De opgewondenheid die het medium televisie bij alle gasten teweegbrengt is aandoenlijk en aanstekelijk. Die magie, die franje mis ik wel eens in mijn huidige baan. En de aflevering van Kassa had ook nog ‘zin’: de kijker heeft geleerd dat het gebruik van wifi hotspots gevaarlijk kan zijn, dat hij zijn pensioen niet te vroeg moet afkopen, dat het onverstandig kan zijn de hypotheek af te lossen of zijn huis ‘op te eten’ en dat hij zijn geld echt wel terug kan krijgen van een leverancier die niet levert. De felle lampen, de camera’s, de aantrekkelijke presentatrice, de spanning van een live-uitzending, de aandacht die er aan elke seconde video was besteed, de goede fles wijn die mijn collega en ik als dank kregen, ik voelde mij eerlijk gezegd weer even thuis. Het was fijn. Maar ik woon nu ergens anders en ik kan mijn beweegredenen om in het onderwijs te gaan werken nog steeds verantwoorden. Met verhalen over de enthousiaste inspanningen die honderdtwintig leerlingen drie uur lang voor een passertest hebben geleverd. Het feit dat Mirthe ondanks haar maandenlange ziekenhuisopname wegens anorexia waarschijnlijk toch overgaat. Jona die na plaatsing in een andere klas weer met plezier naar school kan. Charlotte die voor het eerst van haar leven voldoende staat voor wiskunde. Leerlingen die tegen menig verdrukking in een diploma halen. Een makkie. Op elke verjaardag en tegenover wie dan ook.