blad nr 7
5-4-2014
auteur R. Sikkes
Commentaar

Zilvervloot

In de bestuurskamers heet het ‘de zilvervloot’. Echt waar, zo worden de honderden miljoenen uit het herfstakkoord genoemd. Alsof Piet Hein na een slordige vierhonderd jaar nog een keertje is langsgekomen.
Schoolbesturen hadden zo vlak voor de jaarwisseling alleen nog geen tijd om alle dukaten uit te geven. Wat we nu zien is dat scholen met financiële problemen hun aandeel in de zilvervloot ijlings gebruiken om de gaten te dichten. Anderen zoeken het in leuke projecten. Há, nu kunnen we alsnog die digiborden kopen. Laten we maar eerlijk zijn: de plotselinge rijkdom heeft de bestuurders overvallen en leidt niet tot structurele investeringen in onderwijskwaliteit. In personeel.
Zo herhaalt de geschiedenis zich. Net als bij Piet Hein merkt de bevolking nauwelijks iets van de plotselinge rijkdom. Na jaren van nullijn, bij groeiende werkdruk en vollere klassen, zou je verwachten dat de besturen vrolijk aan de onderhandelingstafel met de bonden gaan zitten. Zingend misschien wel. ’Piet Hein, Piet Hein, de klassen worden klein, de werkdruk gaat omlaag, want de zilvervloot ko-h-omt vandaag.’
De realiteit is anders. Het gesprek over het aanpakken van de werkdruk, over een loonsverhoging, zit muurvast. De economie veert op, er is weer optimisme, de huizenverkoop begint op gang te komen. Helaas weten de onderwijswerkgevers dat optimisme in hun eigen sector te smoren, alsof de zilvervloot niet is binnengevaren, maar juist gekaapt is door piraten.