- blad nr 5
- 8-3-2014
- auteur R. Wisman
- Na de bel
Lammy
Lotte en Maartje snavel knarsen. De groene en blauwe parkiet in de hoek van de doorzonkamer maken meer herrie dan de dochters in huis met dezelfde namen. Als ze uit haar werk komt, heeft Lammy geen zin in ‘gedoe’. Lotte en Maartje mogen een snoepje en beeldschermtijd. Maartje kijkt haar lievelings-dvd, Lotte verdwijnt in een spelletje op de iPad.
Terwijl zachte meisjesstemmen ‘De wielen van de bus’ door de kamer zingen, vertelt Maurits over zijn dag. Een boze vader kwam verhaal halen, omdat ‘meneer Ameling’ zijn tienjarige met geweld zou hebben vastgegrepen. Een akkefietje op het schoolplein. De jongen moest een bal teruggeven en deed dat niet. ‘Kom dan maar even bij me’, sommeerde hij hem. Daarop draaide de jongen hem zijn rug toe en liep weg. Toen vatte Maurits hem - 'stevig, maar zeker niet gewelddadig' - in zijn kraag.
“Pff”, zucht Lammy. Ze maakt een wegwerpgebaar en neemt een slok koffie. Veel ouders geloven klakkeloos wat hun kinderen tegen hen zeggen, moppert ze. “Ze vragen niet meer: Hoe begon het? En wat deed jij?”
Maurits: “Ik snap niet hoe die jongen erbij komt om dat te zeggen. Ik dacht dat we goed met elkaar overweg konden. We zijn allebei voetbalfan.”
Lammy: “Het vervelende is dat je hem volgend jaar n de klas hebt.”
Maurits zal waarschijnlijk het advies van een collega opvolgen: “Zorgen dat ik geen lichamelijk contact meer met die jongen heb. Niet stoeien, niks.” Ineens ziet hij die vader weer voor zich. ‘Zoals je ook binnenkomt!’, had hij gezegd. “Tsja”, zegt Maurits, “kan ik er wat aan doen dat ik 1 meter 90 ben.”
Oudste dochter Lotte komt vertellen dat Maartje in slaap is gevallen voor de televisie. Lammy loopt erheen en neemt de peuter op schoot. “Anders slaapt ze vanavond niet meer.”
Even later dansen de meisjes in Spaanse carnavalsjurken door de kamer.
Thuis gedragen Lammy en Maurits zich meer als ouders dan als juf en meester. Hoewel Lammy ook thuis van structuur houdt. “Ik plan het eten een week van tevoren.” Met huiswerk maken, zitten ze er niet bovenop. “Met je eigen kind word je sneller kriebelig”, zegt Lammy. “Snap je dat nou echt niet? Je hebt toch allicht een paar van mijn genen?”, grapt Maurits.
Maurits en Lammy kennen elkaar van de school waar Maurits werkt. Lammy werkte er tweeënhalf jaar als invaller. Toen er een vaste baan vrijkwam, kreeg ze die niet. Waarschijnlijk vanwege de relatie die ze met Maurits had. Toen waren ze daar verontwaardigd over. “Nu zeggen we: Het is beter zo”, zegt Lammy.
Maurits werkte ooit op een school waar een collega de geliefde was van de directeur. “Het werkt niet”, zegt hij. “Je wordt terughoudend in wat je zegt uit angst dat het wordt doorverteld. Feind hört mit.”
Lammy maakte vorig jaar de overstap van de grootste naar de kleinste school van Enschede. Het voelt als een verademing. “Iedereen helpt elkaar en de kinderen zijn blij als ze me zien.” Maurits: “Je komt ook anders thuis. Relaxter en minder geagiteerd.”