blad nr 4
22-2-2014
auteur A. Jonkman
Column

All of me

Een groepje boefjes uit 3-havo loopt schaterlachend over de gang. Ik vraag wat er zo leuk is. Ze waren zojuist een van mijn strenge collega’s tegengekomen en hadden met hem een inside joke uitgehaald. Vooraf hadden ze zich samenzwerend afgevraagd wat ze voor onschuldigs zouden kunnen doen, waarop ze desalniettemin door deze collega zouden worden aangesproken. De jongens besloten letterlijk fluitend langs hem te lopen. En ja hoor, hij had hun gevraagd daarmee op te houden. Op de vraag ‘waarom’ had hij gezegd: ‘Het irriteert mij.’ De jongens vonden de voorspelbaarheid van die reactie erg grappig. Nu is deze collega een bekwaam docent bij wie de lessen altijd ordelijk verlopen. Ik weet dat sommige leerlingen hem zo streng vinden dat zij geen vragen durven te stellen, maar anderen zeggen dat zij in de rust juist heel goed kunnen werken.
Bij mij past streng zijn niet. Meestal werkt vriendelijk vragen of het stil kan zijn, omdat ik beloof dat wat ik wil vertellen de moeite waard is. Daarna worden in een ontspannen sfeer opgaven gemaakt. Tijdens het rondlopen hoor ik wel dat er af en toe over iets anders wordt gepraat, maar over het algemeen krijgen leerlingen in de les de opgaven af. Toch liep het in 4-havo de laatste weken niet. Op de een of andere manier had ik toegestaan dat een groot aantal leerlingen elkaar had bijgepraat over het weekend, ervaringen had uitgewisseld over de nieuwe, domme maar verslavende Flappy Bird app, troostende woorden had geuit vanwege liefdesverdriet van de buurvrouw of herinneringen had opgehaald aan het Ardennenkamp. Ze vertelden dat ze het allemaal wel snapten en konden en ik ben daar in getrapt. Het proefwerk dat volgde werd dan ook slecht gemaakt.
Om de regie d gegeven weer terug te krijgen, besloot ik de komende les maar eens behoorlijk streng te zijn. Ik had aangekondigd dat ik het helemaal stil wilde hebben en dat de eerste de beste die ‘piep’ zou zeggen direct kon vertrekken. Wegwezen en vanmiddag terugkomen, geen kleine correcties, niet even ergens anders gaan zitten, nee, meteen zwaar geschut. Ik wilde de werkgeest terug in deze groep. De grapjas van de klas kon het natuurlijk niet laten meteen al ‘piep’ te zeggen, dus ik stuurde hem weg. De rest van de les was het muisstil en ik heb alles kunnen behandelen wat ik wilde, iedereen had aantekeningen gemaakt en ik was helemaal in mijn nopjes. De daaropvolgende les zette ik een herhalingsopgave op het bord. Niemand kon hem maken. Het was stil geweest, maar ze hadden er niets van opgestoken. Streng zijn past niet bij mij. Op weg naar huis hoor ik op de radio het liedje van John Legend, All Of Me. I love your perfect imperfections… I give you all of me and you give me all of you. Morgen staan wij er allemaal op onze eigen manier weer het beste van te maken.