- blad nr 4
- 22-2-2014
- auteur . Overige
- Na de bel
Marian
Tekst Aranka Klomp
Het is dinsdagmiddag. Marian pakt een kookboek, slaat het open en kijkt op de klok. Ze heeft nog even tijd voordat haar man Roel en zoon Roy thuiskomen van hun werk. Dochter Jorien zit boven in bad en dochter Manon werkt in de eetkamer achter een laptop aan haar opleiding tot docent scheikunde. “Zeg Manon, ik vind het helemaal niet leuk dat je uit huis gaat.” Marian ploft neer op de bank in de serre en zet haar hand naast haar mond om het geluid te versterken. “He-le-maal niet leuk.” Haar dochter draait zich half om en kijkt peinzend de kamer in. “Ik vind er ook niets aan, mam.” Maar ze bedenkt zich: “Nou ja, ik ben er ook wel aan toe. Maar ik ga jullie allemaal wel erg missen.”
Tot nu toe wonen de kinderen alle drie nog thuis. “Heerlijk gezellig”, vindt Marian. “Mijn man en ik hebben ze nooit gepusht om het nest te verlaten. We doen veel dingen samen, zijn erg op elkaar gesteld. Manon zal ik vooral missen omdat we creatieve hobby’s delen: breien of een winterschildering op de ramen maken.” Knutselen en handwerken zijn manieren voor Marian om zich te ontspannen na een drukke week, al ervaart ze zelden stress van haar werk. “Op mijn werk stel ik me helemaal open voor de kinderen, maar ik neem het niet mee naar huis.” “Maar je bent wel heel druk met je opleiding, en die is toch ook voor het werk”, reageert Manon vanuit de eetkamer. Marian rondde eerder een master special educational needs af en volgt nu een opleiding tot kindercoach, waarvoor ze eens per maand een aaneengesloten weekend op locatie les krijgt. “Zo interessant, zo leerzaam. Er komt veel zelfanalyse bij kijken, met het idee: als je jezelf begrijpt, kun je anderen pas begrijpen. Soms neem ik mijn gitaar mee. Krijg ik ze allemaal aan het zingen ’s avonds. Ik zit dan helemaal in een flow.”
Met evenveel overgave als waarmee ze studeert, stort zij zich op haar werk. “En op elke nieuwe hobby die ze oppakt, of iets dat ze zo maar tegenkomt en wat haar inspireert”, voegt Manon wijselijk toe. Zo deed het gezin, sommige leden na enige overreding, in december een ‘vuurloop’, waarbij deelnemers na een mentale voorbereiding door een coach, op blote voeten over hete kooltjes lopen. “Een waanzinnige ervaring”, vertelt Marian. “Het geeft een enorm zelfvertrouwen, een euforisch gevoel.” Tot niemands verbazing in het gezin, wil Marian nu zelf ook een licentie halen om vuurlopen te mogen begeleiden. “Ik wil dat gevoel doorgeven. Ook op school. Denk je eens in wat een zelfvertrouwen, ook in hun eigen lichaam, die kinderen daaruit zouden kunnen putten.”
Haar enorme gedrevenheid en de onbevangenheid waarmee ze in projecten stapt, heeft ze van haar vader, denkt Marian. Hij bevoer als zeeman de wereldzeeën, was een betrokken mens en deinsde nergens voor terug. Toen Marian drie maanden oud was, werd zijn inzet bij de vrijwillige brandweer zijn dood. “Ik was te jong om hem ooit echt te missen, maar ik vind het fijn dat ik iets van zijn levensinstelling meedraag. Die probeer ik op mijn beurt uit te stralen naar de mensen om mij heen.”
Meedoen aan deze rubriek? Mail naar onderwijsblad@aob.nl