blad nr 3
8-2-2014
auteur A. Jonkman
Column

Centrale rol

De bel gaat. Alle leerlingen gaan naar huis, op een paar na. Uit alle hoeken, kasten en berghokken van de school worden de attributen voor de open dag gehaald, afgestoft en in stelling gebracht. In de gangen worden prachtige kunstwerken opgehangen, in de lokalen graffiti van piemels of wat daarvoor doorgaat en teksten als ‘Jordi was here’ en ‘Pieterse rocks, de Waal sucks’ overgespoten, kauwgom en ander roze plakspul worden van de muren gekrabd. Natuurkunde spant een kabel over de aula, scheikunde wordt een laboratorium voor personalized badschuim en textiel zet de rekken met haute couture van de examenklassen voor de modeshow klaar. Leerlingen bouwen aan de catwalk en de lichtshow. Bij tekenen kunnen bezoekers zich laten portretteren of fotoshoppen, bij Nederlands zie ik de vlag uit hangen, maar ik heb geen tijd om binnen te wandelen. Om 17.00 uur eten wij een broodje in de bovenbouwkantine en een half uur te vroeg lopen de eerste aspirant leerlingen met hun gevolg de school in. Binnen een kwartier is het verkeer in Haarlem totaal ontregeld, tot en met de randweg staat het potdicht. Als de auto is weggezet in de tuin van een buurtbewoner, wordt achteraan gesloten in de 100 meter lange rij voor de ingang van de school. Volgend jaar zal politieondersteuning op de open avond onontbeerlijk zijn; een aantal leerling-parkeerwachters is bijkans onder de voet gereden door overassertieve automobilisten. Mijn school is populair. Het ontroert mij, geeft mij een gevoel van trots en saamhorigheid. Wat een talent, creativiteit en toewijding zit er in ons! Als mijn voeten pijn doen en mijn keel schor is, ga ik even zitten in een voor de gelegenheid als bioscoopzaal ingerichte ruimte waar de rector en de afdelingsleider van jaar 1 een presentatie houden. ‘De leerling staat voor onze school centraal’, hoor ik hen zeggen. Wij hebben talloze goed functionerende systemen en vangnetten die de leerlingen van alle begeleiding, uitdaging en zorg voorzien die zij nodig hebben. Er volgt een indrukwekkende rij voorbeelden van wat wij docenten en andere medewerkers allemaal voor onze leerlingen doen. Ik ken ze natuurlijk, maar het is toch mooi om ze zo op een rijtje te zien staan. Als de school weer leeg is laat ons drugs- en alcoholprotocol gelukkig net een millimeter ruimte om met z’n allen het succes van de avond te vieren met wijn, bier en bitterballen. Er heerst vanwege de overweldigende belangstelling een uitgelaten stemming. Met een klein groepje collega’s praat ik in de kroeg op de hoek nog even na en pas als ik om 02.00 uur in bed lig, denk ik: Hoezo staat de leerling centraal? Die staat bij zichzelf, zijn ouders en de overheid ook al centraal. En bij ons docenten. Wij medewerkers moeten voor de schoolleiding toch centraal staan? Naar mijn mening kunnen alleen dan de verwachtingen die op de open dag worden gewekt blijvend worden waargemaakt. Ik neem aan dat dit bij jullie op school niet anders is. Laten wij – om zowel de leerling als onszelf een plezier te doen – weer een centrale rol opeisen.