- blad nr 3
- 8-2-2014
- auteur R. Wisman
- Na de bel
Heleen
Zij wonen nu 3,5 jaar samen in Zoetermeer met de kinderen van Heleen: Hannah (13), Faye (11) en Max (6). Willem heeft twee volwassen zoons uit een vorige relatie.
Heleen ruimt de afwasmachine uit. Willem snijdt prei aan het aanrecht. Zoon Max hakt de ham in blokjes voor de macaroni met ham en kaas. Roosjes broccoli en fijngesnipperde ui staan in kommetjes klaar. “Broccoli is mijn lievelingsgroente”, roept Max. “Vooral met kaas.”
Heleen aait hem over zijn bol. Dan wendt ze zich tot Willem. “Hoe reageerde 3V1 vandaag?”
Willem: “Ze vroegen meteen: Waarom is ze er niet?”
Het was een ‘rare’ dag voor Heleen. Haar laatste lesuur verviel, omdat ze met haar dochter Faye naar de kno-arts moest. Dat kon alleen vandaag om 13.00 uur. “Of aan het eind van de middag, maar dan pas over twee weken.” Ze had zich er naar te schikken, maar eigenlijk wilde ze 3V1 - een pittige klas - niet missen.
Heleen: “Je raakt inhoudelijk achter en een klas is onrustiger als je les een week is uitgevallen. Dat merk je als je een vak geeft dat maar één uur per week op het rooster staat.”
Willem: “Maar als je kind met een kloppend oor rondloopt, kun je niet langer wachten.”
Heleen: “Dat je voor dit soort dingen zorgverlof kunt opnemen, ontdekte ik vorig jaar toen ik gedetacheerd was als afdelingsmanager. Tot die tijd maakte ik soms bokkensprongen om geen lessen te missen.”
Max rent onrustig rond in de kamer. Hij wil een uitgeprinte kleurplaat en schudt in afwachting daarvan zijn spaarvarken leeg. Het mooist vindt hij de euro’s waar een uil op staat. “Die zijn Grieks”, zegt zijn moeder.
“Joyke vroeg of ze bij mij in de lessen mag komen kijken”, zegt Willem. Joyke is de mentor van klas 3V1.
“Leuk, dat vroeg ze mij ook”, reageert Heleen. “Ze heeft misschien het idee dat wij die klas wél aankunnen. Ik ben dan ook helemaal niet aardig”, lacht ze gespeeld vals naar Willem die daar duidelijk anders over denkt. Bij het passeren in de keuken laat hij even zijn hand op haar arm rusten.
Vier jaar geleden beëindigden beiden hun toenmalige relaties en kozen ze voor elkaar. “Dat ging niet over één nacht ijs, maar het was dik genoeg om eroverheen te schaatsen”, zegt Willem.
Ze herkennen veel bij elkaar. Heleen: “Na een jaar maakten we elkaars zinnen af.”
Als de ander ’s avonds nog wat voor school moet doen, maken ze daar geen woorden aan vuil. Er is begrip. ‘Begin nu maar’, klinkt het als een van hen op zondag tegen de berg nakijkwerk opziet. En ze hebben tot nu toe nooit een meningsverschil over de opvoeding. Willem spreekt van zijn ‘bonuskinderen’.
’s Avonds aan het aanrecht neemt het stel de dag met elkaar door. Het gesprek gaat niet uitsluitend maar wel vaak over werk. Over hoe je meer ict in de lessen kunt integreren, hoe je kunt bezuinigen en hoe het rookbeleid beter zou kunnen functioneren. Er zijn een paar rookzones, maar leerlingen roken ook nog daar waar het niet mag. “Als ze ons zien aankomen, lopen ze snel verder. Het is bekend dat wij ze erop aanspreken”, zegt Heleen.
Toen hun relatie net openbaar was, reageerde een rokende leerling zijn boosheid op hen af. Hij riep een scheldwoord en dat scheiden niet leuk is voor kinderen. Heleen heeft er begrip voor. “Er zijn veel leerlingen die met eigen verdriet rondlopen over een scheiding. Maar dat wil niet zeggen dat je er een geheim van moet maken of erover moet fluisteren.”
Max kijkt op van zijn kleurplaat. “Nee, je moet het gewoon hardop zeggen”, roept hij. “Precies Max, zo is het”, zegt Willem.